ص 33 ب 12 : تبره ( م ) .
ص 33 ب 13 : كودكان هر محلى جمع كن ( ب - م ) .
ص 33 ب 14 : گو كه يك سنكى هر آن ( ب ) .
ص 33 ب 16 : هر كجا كو مىشناسد ( گ ) .
ص 33 ب 22 : چون نرست از خود وصال حق نديد ( ب ) .
ص 33 ب 27 : دل از وى بدار ( گ ) .
( 34 ) ص 34 ب 1 : وز خودى بىشك ( ب - گ ) .
ص 34 ب 12 : اين بيت در نسخهء ( د ) نيست .
ص 34 ب 13 : تا تويى ماند بود وصلش ( ب - م ) ؛ تا تويى با خود بود وصلش به غير ( گ ) .
ص 34 ب 15 : هركه از خود خويش ( ب - م ) .
ص 34 ب 16 : زنگ خودى از ( ب - م ) ؛ تا ز خود بينى جمال خويشتن ( ب ) .
ص 34 ب 18 : خلوت دل را بروب ( ب ) .
ص 34 ب 19 : ديدار يار ادراك كن ( گ ) .
ص 34 ب 20 : جان و دل معمور كن ( ب ) .
ص 34 ب 24 : به خود اى بيقرار ( ب ) .
( 35 ) ص 35 ب 2 : اين بيت در ( ب ) چنين است :
خويش را بگذار و بى خود خوش درآ * اندرون بزم وصل جان فزا
ص 35 ب 7 : بايزيد وقت بوده در جهان ( ب ) ؛ بايزيد وقت شد در جهان ( گ ) .
ص 35 ب 8 : يار بر بينى درون آيد درون ( ب ) ؛ يار پوشيده برون آيد برون ( گ ) .
ص 35 ب 9 : كه آن ديدار تست ( ب ) ؛ شو كه اين پندار تست ( گ ) .
ص 35 ب 10 : بنگر آن بقا ( گ ) .
ص 35 ب 11 : بگذار و اصل دوست ( د ) ؛ دوستجو ( گ ) .
ص 35 ب 12 : كى محرم شود ( م ) .
ص 35 ب 13 : مايى و من ( گ ) ؛ بعد از اين بيت در ( گ ) و ( م ) يك بيت اضافه دارد :
چون فنا گردد من و ما و تويى * بىگمان گردد يكى نقش دويى
ص 35 ب 14 : آيينه وجه بقاست ( ب - م ) .
ص 35 ب 15 : نهان است او ز تو - تا كه پيدا آيد او ( ب - م ) .
ص 35 ب 16 : نيست كن او را به راه عشق او ( ب ) .
ص 35 ب 17 : بينى او نه دير ( گ ) .
ص 35 ب 21 : بىما و من ( گ - م ) .
ص 35 ب 25 : خويشتن آيى خمار ( ب ) ؛ نيستى از خويش ( گ - م ) .
ص 35 ب 27 : محرم از بزم وصال ( گ ) .
( 36 ) ص 36 ب 1 : از وصل تو جانم به كام ( ب - م - گ ) .
ص 36 ب 2 : پرده جلال ( م ) .
ص 36 ب 7 : درمان شوند - رقصان شوند ( گ ) .