ص 41 ب 22 : آتش شدم ( د ) ؛ آتش شوم ( گ ) .
ص 41 ب 23 : نه نيز دود ( م ) ؛ نى نيز دود ( ب ) .
ص 41 ب 24 : در عجب ماند كه اين ( ب - م ) .
( 42 ) ص 42 ب 2 : بر نشان آتش ( ب - م ) .
ص 42 ب 3 : در دوزخ نشان ( ب - م ) .
ص 42 ب 4 : چون كذب ( ب - م ) .
ص 42 ب 6 : هركس آرد آتشى با خويشتن ( ب - م ) .
ص 42 ب 7 : كينه آتش فروخت ( د ) ؛ از آتش دوزخ بسوخت ( گ ) .
ص 42 ب 8 : فهم گردآور كه تا يا بى ( ب ) ؛ فهم كرد او را كه تا ( گ ) .
ص 42 ب 9 : آتش دوزخ بدان كه ( ب و م ) ؛ بود گر خشم تست ( گ ) .
ص 42 ب 10 : اخلاق بد است - اعمال خود است ( ب - گ ) .
ص 42 ب 13 : وان رياضاتى كه دارند اوليا ( ب ) .
ص 42 ب 14 : درآ حكمت نگر ( گ ) .
ص 42 ب 15 : به استدلال تقليدى است ( گ ) .
ص 42 ب 16 : راستى كن كژ مرو ( د ) .
ص 42 ب 20 : فكر شهوانى خروش ( د ) ؛ فكر دنيا هست ( گ ) ؛ فكر دنياوى ( م ) .
ص 42 ب 22 : چرخ و شاهين انس و قرب ( ب - م ) .
ص 42 ب 25 : بود فكرهاى ( ب ) .
ص 42 ب 26 : جود باشد حال ( ب ) .
( 43 ) ص 43 ب 1 : گه گاه ارسال رسل ( د ) ؛ چيست دانايى بكل ( گ ) .
ص 43 ب 2 : گوش كن از عارفان ( ب ) .
ص 43 ب 3 : علوم اوليا ( ب ) ؛ كوف اندر گرد سير و انزوا ( م ) .
ص 43 ب 5 : مرغ لك لك را حصول سال دان ( د ) .
ص 43 ب 6 : شه شترمرغ است ( د ) .
ص 43 ب 7 : حرف همت ( م ) .
ص 43 ب 8 : رب آيات است ( گ ) .
ص 43 ب 12 : اهل دل آن عارف ( ب ) ؛ بعد از اين بيت در نسخه ( م ) يك بيت اضافه هست :
هرچه اندر عالم ما فوق هست * جمله بر لوح دل تو نقش بست
ص 43 ب 15 : جوز خود آيات ( د - گ ) .
ص 43 ب 17 : خود تويى بنگر ( ب - گ ) ؛ از جسم و جان ( ب - م ) .
ص 43 ب 19 : مىنمايد در ( م ) .
ص 43 ب 20 : كه دو عالم را يكى پنهان كند ( ب ) ؛ در او پنهان ( م ) .
ص 43 ب 21 : هرچه بود و هست باشد در جهان ( ب ) .
( 44 ) ص 44 ب 2 : چون نماند و هم ( د - گ ) .
ص 44 ب 4 : من عرف زين گفت ( ب - م ) .