ص 39 ب 5 : خلق او باشد تواضع ( ب - گ - م ) .
ص 39 ب 7 : در ملك ( م ) .
ص 39 ب 8 : در خلاف نفس ( ب - م ) .
ص 39 ب 10 : جنت الارواح خلق نيكدان ( ب - گ ) ؛ جنت عارف به معنى هست جان ( ب - م ) .
ص 39 ب 11 : در ( ب ) اين بيت خوانا نيست ؛ نيك شد كس متصف ( گ ) ؛ نيك گشتى متصف ( م ) .
ص 39 ب 13 : اخلاق نيك ( م ) .
ص 39 ب 14 : چون اصل كى گفتن توآن ( گ ) ؛ فرع خوان ( م ) .
ص 39 ب 15 : مجموع احوال ( ب - م ) .
ص 39 ب 16 : وصف انسانى بود - حيوان شود ( ب - م ) .
ص 39 ب 18 : هر آدمى ( م ) .
ص 39 ب 19 : وانكه خلقش بد بود بشنو سخن ( ب ) ؛ وانكه خوى بد بود ( گ ) .
ص 39 ب 21 : خلق نيكو را جزا ( ب ) در ( گ ) اين بيت بدين صورت است :
روضهء رضوان همه خلق نكو * مخزن اسرار حق دان جان او
ص 39 ب 22 : دارد در جهان خلق نكو ( د ) ؛ حق شد جان او ( ب - م ) .
( 40 ) ص 40 ب 2 : ذكر تسبيح است هر دم ( م ) .
ص 40 ب 3 : انگور و انار - تسبيح از شمار ( ب - م ) .
ص 40 ب 5 : هر يكى را معنى اخلاص دگر ( ب ) .
ص 40 ب 6 : حور و غلمان جملگى اوصاف ( ب - م ) .
ص 40 ب 7 : شد دل پر نور تو اى ( ب - م ) .
ص 40 ب 12 : حكمت مىشمر ( ب - م ) .
ص 40 ب 15 : رياضت در مثال ( ب - م ) ؛ هست ياقوت حقيقى ( ب ) .
ص 40 ب 16 : وقت فهم اى نوجوان ( ب ) .
ص 40 ب 18 : گشت چينى معرفتهاى يقين ( ب - م ) .
ص 40 ب 19 : شد عبادتها و طاعت ( ب ) .
ص 40 ب 20 : چون شود اخلاص و اوصاف نكو ( ب ) .
ص 40 ب 23 : عارفى مىگفت ( م ) .
( 41 ) ص 41 ب 2 : از دست سرما او چنان ( م ) ؛ مىدويد از دست سرما آنچنان ( ب ) .
ص 41 ب 3 : يك ده ويرانه ديد آن سوى ( ب ) .
ص 41 ب 7 : آمد برون كردش ( گ ) .
ص 41 ب 11 : آتش نبود - رفت تا بستاند ( د ) .
ص 41 ب 13 : در تعجب ماند ازين حال ( ب - م ) .
ص 41 ب 14 : اين مگر جن ( ب - م ) .
ص 41 ب 18 : كو كجا بودى ( ب - م ) ؛ هى كجا بودى ( گ ) .
ص 41 ب 20 : كه سرما سرد بود ( د - گ ) .