سرخ روئى باشد . اگر قرض دارد حق سبحانه وتعالى از خزانهء كرم خود ادا كند ودر روز قيامت ( امنا وصدقنا به ) رسول عليه السلام دست آنكس گرفته در بهشت درآورد وشيطان لعين گرد آنكس نگردد وغارت ايمان آنكس نتواند كرد » .
دربارهء جمال ظاهري حضرت رسول ( ص ) ، ميفرمايد كه در حين وفات حضرت رسول ( ص ) ، حضرت فاطمة الزهرا ( ر ض ) با وضعي رقتبار گريه مينمود وميفرمود :
اى كاش من براي مدتي از ديدار روى مبارك رسول ( ص ) محروم نميشدم . ( حضرت فاطمه بعد از وفات رسول در فاصلهء دو ماه ونيم تا شش ماه رحلت فرمودهاند ) .
على همداني حليهء رسول را به عربى ومعادل آن به فارسي نقل فرموده واينك عبارت فارسي :
« گندمگون بود ، سفيد پوستى كه بزردى زند ، گرد روى بود ، فراخ چشم بود ، ابرو باريك بود ، دستها دراز بود ، سياه چشم بود نمكدار بود ، گشاده دندان بود بالا ميان بود ، بلند بيني بود ، در اندام مبارك أو هيچ موئى نبود الا در سينهء مبارك أو ، سر انگشتها باريك بود ، گرد ريش بود ، گشاده پيشانى بود ، گشاده ابرو بود ، تا ناف أو خط باريك بود » در آخر رساله ميفرمايد كه ذكر علائم اين حليه دو بيت يادم آمد :
مشتاق آفتاب جمال محمديم ( ص ) * تا بندهء محمد وآل محمديم « 1 »
پروانهوار سوخته از آتش فراق * در آرزوى شمع وصال محمديم
هامش
( 1 ) - حليهء مبارك رسول ( ص ) در « تجارب السلف » هندو شاه نخجوانى هم تقريبا - با اختلاف ترتيب به همينگونه آمده است ( ص 7 چاپ طهورى ) ولى در روضهء دوم « روضات الجنان وجنات الجنان » ( جلد أول ) حليهء مبارك مشروح وكمي مختلف بيان گرديده است ودر اينجا بعضي از خصوصيات حليهء حضرت را به نحوى كه هندو شاه آورده است ، ملاحظه مىنمائيد :
« قد مبارك آنحضرت صلى اللّه عليه وآله ميانه بود نه بلند بلند ونه كوتاه كوتاه :
« اى قد تو معتدل نه بالا ونه پست » ورنگ مباركش نه سفيدى كه بگچ ماند ونه سياه رنگ در كمال صفا ولطافت بود . موى سرگاهى كه داشتند ونمىتراشيدند تا نرمهء گوش بود وآن نيز نه مجعد ودرهم بود ونه بغايت فرو گذاشته آن نيز در كمال اعتدال بود وميدرخشيد . سر مبارك آنحضرت ببزرگى مايل بود وفربه نبود بسيار وروى مباركش بغايت گرد نبود دراز نيز نبود وآن در كمال اعتدال بود وميدرخشيد يعنى روى مبارك آنحضرت ميدرخشيد همچون درخشيدن ماه در شب چهارده . پيشانى مبارك گشاده بود » . . . ص 173 - 175 .