نمايد وتا آخر عمر عودت بحال أول را در خاطر نگذراند مگر زلالى كه انفكاك آن از نوع بشر ممكن نيست واسم اين توبه « توبهء نصوح » است وصاحب اين توبه از زمرهء سابقانست وصاحب نفس مطمئنه است كه رجوع وى بمحل « رضوان من اللّه » « 1 » خواهد بود كه اعلاى درجات أهل نعيم است . »
سيد اين رساله را با ذكر أحوال ومناقب صوفيه هم زينت داده است مثلا ميفرمايد : « شيخ شبلى « 2 » قدست اسراره در حالت غلبات وجد در نيستانى افتاد كه آن را بريده بودند وبيخهاى آن تيز مانده وپاى برهنه برسر آن رقص ميكرد تا رگ وپوست وگوشت پاى أو همه بريده شد ودر آن وفات كرد وأو را از آن خبر نبود » . . . « شخصي از غفلت دل بخدمت شيخ أبو عثمان « 3 » مغربى قدست اسواره شكايت كرد كه مدتي است كه بر ذكر زبان مواظبت مينمايد ودر دل خود از آن اثر نمىيابد شيخ فرمود كه شكر كن يك عضو از اعضاى تو را بذكر خود مشغول گردانيدند » .
3 - مشارب الأذواق
( شرح قصيدهء خمريهء ميميهء ابن فارض مصرى )
نسخ خطى : 57 د ( تهران كتابخانهء دانشكدهء حقوق ) 66 ( كتابخانهء دانشكدهء أدبيات تهران مجموعهء امام جمعه كرمانى ) 4250 و 4274 ( ملى ملك ) ونيز در كتابخانهء دفتر هند ) بشمارهء 2486 وبنام « مشارق الأذواق » ) وشمارههاى 2320 تا 2322 ( 3 نسخه ) در تاشكند ( ر ك فهرست آن ج 3 ) ونيز در موزهء بريتانيا ( ريو - ج 2 ، ص 836 ) وشمارهء 3864 در تاجيكستان ونسخهاى هم در كتابخانهء دانشگاه پنجاب لاهور . « 4 »
عكسي : شمارهء 671 ( أصل در كتابخانهء اياصوفيا ) و 1666 ( أصل در كتابخانهء ملى پاريس بنام « مشارق الأذواق » هردو عكس در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ) .
هامش
( 1 ) - آيهء 14 آل عمران .
( 2 ) - جعفر بن يونس م 334 ه ( نفحات الانس ص 180 ) واقعهاى كه على همداني نقل كرده در مآخذ ديگرى ديده نشده است .
( 3 ) - سعيد بن سلام مغربى يكى از صوفيهء اجل است . أيضا ، ص 87 نفحات الانس .
( 4 ) - اين رساله به تصحيح نگارنده در نشريهء فرهنگ إيران زمين در سال 1353 ش در تهران چاپ شده است .