« بنىنضير » ، به نفع مهاجران از آن صرف‌نظر كردند « 4 » و خدمات و پذيراييهاى بىدريغ آنان ، سپاس و تقدير مهاجران را در محضر پيامبر برانگيخت . « 5 » خداوند ايثارگرى انصار را در اين مورد چنين ستوده است : [ اين غنيمتها ] براى فقيران مهاجر است كه از خانه‌ها و مالهاى خود بيرون رانده شده‌اند درحالىكه فضل خداوند و خشنودى او را مىطلبند و پيامبرش را يارى مىكنند . و براى كسانى است كه در سراى هجرت و ايمان [ / مدينه ] پيش از آنان [ / مهاجران ] مسكن گزيده‌اند و كسانى را كه به سوى آنان هجرت كرده‌اند ، دوست مىدارند و در دلهاى خود نيازى به آنچه به آنان [ / مهاجران ] داده شده ، احساس نمىكنند و آنان را بر خود مقدم مىدارند هرچند خود بدان نيازمند باشند . كسانى كه از بخل و آز خويش باز داشته شوند ، رستگارانند . « 1 » طبيعت بيابان‌نشينان دو رويه داشت : يك رويهء آن حمايت و پشتيبانى از بستگان و خويشانشان در درون قبيله بود ؛ پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اين خصوصيت روحى آنها را در جهت وحدت اسلامى و همبستگى مسلمانان مهار و هدايت كرد ( كه ايثار و مواسات انصار با مهاجران ، جلوه‌اى از آن به‌شمار مىرفت . ) رويهء ديگر طبيعت آنها خشونت و نبرد با افراد بيگانه بود كه پيامبر ، اين روحيهء آنان را در مسير جنگ با دشمنان اسلام و مقابله با حملات آنان به كار گرفت . « 2 »