مقدس ( سرزمين شام ) كه خداوند شما را بدان امر فرموده است وارد شويد .
گفتند : اى موسى ! در آنجا قومى ستمگر و سركش وجود دارد ، ما قدم به آنجا نمىگذاريم مگر آنگاه كه آنها از آنجا بيرون روند ، و چون بيرون شدند ، ما وارد آنجا مىشويم .
در آن هنگام دو مرد از احبار ( دانشمندان ) قوم خطاب به ايشان گفتند : از دروازه بر آنها درآييد ، كه به محض وارد شدنتان ، شما بر آنها پيروز مىشويد ، و بر خدا توكل كنيد اگر مؤمن هستيد .
قوم گفتند : اى موسى ! مادام كه آنها در آنجا باشند ما هرگز وارد آنجا نمىشويم . پس خودت و خدايت برويد و با آنها بجنگيد ، ما همينجا در انتظار نشستهايم ! !
با دادن چنين پاسخى خداى تعالى فرمود :
فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ
مدت چهل سال تصرف آن سرزمين بر آنها حرام شد ، آنها در اين مدت در بيابانهاى سينا همچنان سرگردان خواهند بود و تو اى موسى ! بر ستمگران دل مسوزان .
اينها بخشى از ماجراهاى بنى اسرائيل در زمان حضرت موسى ( ع ) است . اما آنچه را كه از اين قوم بعد از حضرت موسى ( ع ) سر زده است ، يكى اينكه :
برخى از ايشان بر كنارهء درياى سرخ منزل گزيدند - و به شكار ماهى پرداختند - . از قضا ماهيهاى دريا به روز شنبه بسيار زياد بر كنارهء ساحل پيش مىآمدند ، و خداوند ايشان را از صيد در روز شنبه به خاطر رياضت نفس سركششان منع فرموده بود . آنها از اين نهى سرپيچى كرده روز شنبه به صيد ماهى پرداختند ، در نتيجه خداوند آنها را به شكل ميمون مسخ نمود و هلاكشان كرد .
خداوند تعالى در ميان اوصياى حضرت موسى ، داوود ( ع ) را قرار داد و به او زبور عطا فرمود كه چون داوود صدا به قرائت زبور و تسبيح خداوند بلند مىكرد ، پژواك صدايش در كوهها مىپيچيد و پرندگان در تسبيح با او همآوا مىشدند . خداوند آهن را در دست او نرم