وَ أَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍ
كه قضيهء أبى بكر و عمر باشد با اينكه ميدانست زيرا اعراض فرع دانستن است .
فَلَمَّا نَبَّأَها بِهِ
چون پيغمبر خبر داد حفصه را كه چرا رفتى و بعايشه بروز دادى ؟
حفصه گفت : شما از كجا فهميديد كه من بعايشه گفتهام ؟ گمان كرد كه عايشه به پيغمبر خبر داده .
( قالت ) حفصه :
مَنْ أَنْبَأَكَ
كه من خبر دادهام .
قالَ نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ
خدا به من خبر داده .
[ سوره التحريم ( 66 ) : آيه 4 ]
إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُما وَ إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ ( 4 )
اگر شما دو نفر كه عايشه و حفصه باشيد توبه كرديد بسوى خدا يعنى واجب است توبه كنيد پس متمايل است قلوب شما بر اظهار و افشاء بايد خوددارى كنيد و اگر اظهار كرديد بر عليه رسول اللَّه ( ص ) پس محققا خداوند او يارى مىكند پيغمبر خود را و جبرئيل و صالح مؤمنين كه على ( ع ) است و ملائكه هم بعد از اين پشتيبان او هستند .
إِنْ تَتُوبا
عايشه و حفصه .
إِلَى اللَّهِ
حال كه حفصه بعايشه گفته اگر شما دو نفر به ديگران نگفتيد و فاش نكرديد يعنى بابى بكر و عمر پدران خود نگفتيد كه بايد نگوئيد و فاش نكنيد و در مقام اذيت برسول اللَّه بر نيائيد .
فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُما
با اينكه قلبا تمايل داريد و خوددارى نميتوانيد بكنيد يعنى توبه نميكنيد و دست بر نميداريد .
وَ إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ
در مقام عداوت با آن حضرت بر آمديد و با پدران خود همدست شديد قدرت نداريد كوچكترين اذيتى به او برسانيد زيرا :
فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ
خدا ياور او هست و او حفظ ميفرمايد .