كفاره قسم را خدا در قرآن سه چيز قرار داده كه ميفرمايد :
فَكَفَّارَتُهُ إِطْعامُ عَشَرَةِ مَساكِينَ مِنْ أَوْسَطِ ما تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ ذلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمانِكُمْ
مائده آيهء 91 در بعض اخبار دارد : حضرت اطعام عشرة مساكين فرمود ، و در بعض كلمات دارد : عتق رقبه نمود .
مسألة : قسمهايى كه انسان ياد مىكند چند قسم است : يكى قسم لغو به اينكه امر واجبى يا ممدوحى را ترك كند يا امر حرامى يا مرجوحى را بجا آورد كه ميفرمايد :
لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ
اين نوع قسمها تأثير ندارد .
و يك قسم اين كه بر فعل واجبى يا مندوبى باشد واجب مىشود يا وجوبش مؤكد مىشود و در مخالفتش كفاره دارد .
يك قسم بر امر مباحى است كه بجا آورد يا ترك كند اين واجب يا حرام مىشود ، و مورد چون امر را حجى بود و ترضيه قلب زوجات در همچو مواردى حسنى نداشت خداوند امر فرمود كه حل كند به دادن كفاره به عين نظير قسم ايوب بود كه قسم ياد كرد كه اگر گيسوان زوجه بريده شده او را صد تازيانه بزند پس از آنكه ديد اين اغواى شيطان بوده و زوجهء او تقصير نداشته خدا ميفرمايد :
وَ خُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ
ص آيهء 43 كه در آيهء قبل فرمود :
تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ
با اينكه معلوم است اين از روى حسد و كينه و بغضى كه عايشه و حفصه با ماريه داشتند كه حتى نسبت زنا به او دادند كه شرحش گذشت در مورد ابراهيم پسر پيغمبر و افك عايشه از آيهء 4 تا آيهء 20 در سورهء نور .
وَ اللَّهُ مَوْلاكُمْ
ولايت كليه بر كافه موجودات علويه و سفليه حتى بر انبياء و ملائكه اختصاص به او دارد و بعد از آن ولايت جعليه كه بر انبياء و اوصياء آنها جعل فرموده كه ميفرمايد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
مائده آيهء 55 در خاتم بخشى امير المؤمنين بايد تحت اطاعت و فرمان الهى باشيد .
وَ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
تفسيرش واضح است و مكرر بيان شده .