بالصين )
( و لو بخوض اللجج و سفك المهج )
و فرمودند :
( طلب العلم أوجب عليك من طلب المال )
و اسماع راجع بتشرف خدمت انبياء و ائمهء هدى و علماء اعلام و شنيدن فرمايشات آنها و ضبط كردن و توجه نمودن و در قلب جاى دادن است .
وَ أَطِيعُوا
راجع به عمل است بر طبق آن كه گفتند ، طائر بخواهد پرواز كند احتياج به دو بال دارد انسان هم اگر بخواهد پرواز كند و باوج سعادت برسد احتياج به دو بال دارد بال علم و بال عمل كه خبر حضرت رسالت است كه افراد انسان را چهار دسته فرموده سه دسته اهل نار جاهل متهتك و جاهل متنسك و عالم متهتك ، و يك دسته اهل نجات و سعادت و بهشت عالم متنسك شرحش واضح است و مكرر بيان شد .
وَ أَنْفِقُوا
انفاق در واجبات كه بيان شد بلكه در مندوبات بلكه منحصر بانفاق مالى نباشد هر خدمتى بجامعهء مسلمين بكند انفاق است .
خَيْراً لِأَنْفُسِكُمْ
نه معنى اين باشد كه تركش هم خوب است و اين بهتر است بلكه مثل اين است كه بگويى :
( الايمان خير من الكفر و الاطاعة خير من المعصية و الجنة خير من النار )
و اشباه اينها .
وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ
يوق از ماده وقى يقى است يعنى نگهدارى خود از شح كه در اخبار دارد شحيح اشد از بخيل است ، بخيل كسى را گويند كه بخل در اداء واجبات مالى كند نسبت باموال خود از زكوات و اخماس و حقوق واجبه كه گفتند بوى بهشت بمشامش نميرسد و شجرهء جهنم است و از خدا و خلق و بهشت دور است ، و شحيح آن است كه علاوه از بخل طمع بمال مردم داشته باشد و بخواهد كه ديگران فقير باشند و هر چه دارند حيازت كند و مصاديق اين صفت در نزد همه واضح است كسى كه خود را از اين صفت خبيثه حفظ كند .
فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
كانه از اين جمله استفاده مىشود كه فلاح و رستگارى منحصر است به كسانى كه داراى اين صفات باشند كه هر كدامش نباشد رستگارى ندارد .
[ سوره التغابن ( 64 ) : آيه 17 ]
إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعِفْهُ لَكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ ( 17 )
اگر شما اموال خود را به خدا بسپاريد سپردن نيكويى خداوند مضاعف