آنها جحيم است دلالت ندارد كه ديگرى جحيم نيست بلكه هر غير مؤمن كه از روى تقصير باشد نه قصور مأوى او جحيم است .
[ سوره النازعات ( 79 ) : آيات 40 تا 41 ]
وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى ( 40 ) فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى ( 41 )
و اما كسى كه بترسد مقام پروردگار خود را و جلوگيرى كند نفس خود را از هواهاى نفسانى پس بدرستى كه بهشت همان بهشت جايگاه او است .
أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ
يعنى در محلى كه قيام مىكند در پيشگاه خداى متعال براى حساب روز قيامت و صحراى محشر باشد خوف داشته باشد .
توضيح : مسأله خوف و رجاء مجرد صفت نفسانى نيست بلكه خوف و رجائى كه آثارش در خارج ظاهر شود ، خوفى كه جلوگيرى از معاصى و كفر و ضلالت باشد و رجائى كه وادار بعبادت و ايمان و هدايت كند . مثل رجائى كه آثار عملى نداشته باشد و خوفى كه جلوگيرى نكند مثل درختى است كه بار و ميوه ندهد .
وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى
نفس حيوانى تمايلات به اين لذائذ جسمانى دارد و بزرگترين دشمن انسان است كه امارة بالسوء است زيرا انسان سه دشمن دارد دنيا ، نفس ، شيطان ، دنيا جلواتى دارد كه خود را مثل زنهاى بى عفت و عصمت زينت كرده خود را بجوانان نشان ميدهد در اثر برترى تفوق مال منال عزت شوكت جلال كبر ساز آواز و ساير لذائذ نفس مايل مىشود و عاشق ميگردد و عزم و جزم پيدا مىكند شيطان راه نشان ميدهد اگر دنيا در نظرش پست باشد نفس تمايل پيدا نكند شيطان راهنمايى نميكند ، و هيچ چيز جلو نفس را نميگيرد مگر خوف و خوف پيدا نميشود مگر بايمان ، مقايسه كنيد امر دين را بامور مملكتى و دستور دولتى امورى كه دولت منع نكرده مثل ساز آواز مجالس تفريحى بى حجابى چه اندازه رواج پيدا كرده ، و اما امورى كه منع كرده و پاسبان قرار داده و مفتش مقرر كرده از ترس دولت كه گرفتار جرم و حبس و شكنجه و قتل ميشوند از ترس مرتكب نميشوند مگر در صورتى كه كشف نشود ، امر دين همين نحو است امورى كه دين ترخيص كرده و مباح فرموده در امر معاش و كسب و تجارت و ازدواج و تزين و امثال اينها مردم آزاد هستند :
قُلْ