آنكه اين عدهء قليلى از ضعفاء كه بنوح ايمان آورده بودند اينها اذيت به آنها و اغوا و تهديد آنها و اضلال ميكنند و ديگر يك مؤمن باللّه روى زمين باقى نميماند ، و جهت دوم اينكه در نسل آنها تا قيامت مؤمنى بوجود نميآيد و اين جهت را حضرت نوح از فرمايش خداى متعال استفاده كرده بود كه خطاب رسيد به حضرت نوح ( ع ) :
وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
هود آيهء 38 . كه لن براى نفى تأبيد است كه حتى در نسل آنها هم نيست احدى ايمان بياورد .
[ سوره نوح ( 71 ) : آيه 28 ]
رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلاَّ تَباراً ( 28 )
پروردگار من بيامرز مرا و پدر و مادر مرا و كسانى كه داخل خانهء من ميشوند با ايمان و مؤمنين و مؤمنات را و زياد نفرما بر ظالمين مگر هلاكت و نابودى را :
وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ
چون حضرت نوح بسيار در زحمت و مشقت بود در دعوت آنها نهصد و پنجاه سال و براى اين دعوت بسيار به او اذيت ميكردند و بسيار غمنده و اندوهگين بود كه اينها ايمان نميآورند خداوند اراده فرمود كه نوح را از هم و غم بيرون آورد و ديگر آنها را دعوت نكند و آنها را رها كند هر عملى و فسادى ميخواهند بكنند لذا حضرت پس از سؤال از هلاكت آنها عرض كرد :
رَبِّ اغْفِرْ لِي
سؤال : بعقيدهء شما شيعه انبياء كلا معصوم بودند از اول عمر تا زمان رحلت و كوچكترين معصيتى از آنها سر نزده بلكه خيال معصيت هم در قلوب آنها وارد نشده خلافا لجميع ساير المذاهب از يهود و نصارى و عامه اهل سنت از مسلمين كه چه نسبتهاى ناروا بمقام مقدس آنها دادهاند پس چه مناسبت دارد طلب مغفرت با اينكه غفران نيست الا از ذنب ؟ .
جواب اولا : بنده بهر درجه و مقامى نائل شود خود را در جنب الهى مقصر ميداند و جايى كه پيغمبر اسلام كه افضل كل فى الكل است در پيشگاه عظمت پروردگار عرض مىكند :
( ما عرفناك حق معرفتك و ما عبدناك حق عبادتك ) .