معاصى نشدند بسيار تفاوت درجات دارند و بالاخره عمل سوء اثر خود را مىبخشد
وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً
نكتة - در اين جمله ندارد كه خداوند هم ولى و ناصر آنها نيست ميفرمايد غير از خدا ولى و ناصرى ندارند و ما كه مىگوييم فرداى قيامت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و ائمه عليهم السلام و ساير شفعاء شفاعت ميكنند ، اولا تا اجازه الهى و مرضى خداوند نباشد ممكن نيست ، و ثانيا تا ايمان نباشد قابليت ندارد و همين شفاعت اثر ايمان است . و ثالثا نفس شفاعت خود يك اجر و مقام و مرتبهاى است در اثر آن خدماتى كه پيغمبر و ائمه نمودند كه يكى از شئونات مقام محمود است كه در قرآن ميفرمايد
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً
اسراء آيه 79 .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 124 ]
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً ( 124 )
و هر كس عمل صالحى بجا آورد خواه مرد باشد يا زن و با ايمان باشد پس آنها داخل بهشت خواهند شد و به اندازه پر كاهى به آنها ظلم نميشود در كسر ثواب آنها اين وعده الهى است كه قابل تخلف نيست .
و مراد از عمل صالح
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ
عمل عبادى است كه خالصا لوجه اللَّه باشد بدون شائبه ريا و عجب و اغراض ديگر و مراد از
مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى
تعميم است كه هر كه باشد سياه و سفيد ، عالم و جاهل ، حر و عبد ، سيد و عام ، كوچك و بزرگ ، و كلمه من الصالحات من تبعيضيه است و هر عمل صالح را شامل مىشود
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
بيان است زيرا از غير مؤمن هيچ عملى پذيرفته نيست و صالح نيست چون اولين شرط عبادت ايمان است و عبادت بدون ايمان باطل است