او شود ميگويند رغم انف فلان چنانچه سجده موجب رغم انف شيطان مىشود و اسلام موجب رغم انف مشركين ميگردد و نحو اينها ، و مراغم كسى را گويند كه از دار ذلة و هوان خارج شود و بدار عزّت و رفعت برود و سعة وسعت روزى و آسايش و راحتى خيال و بر طرف شدن اضطراب و توحّش است .
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ
تعبير ببيت يعنى محل سكونت او
مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
و هجرت بسوى امام ( ع ) و علماء دين براى اخذ علوم و احكام و هجرت براى اقامه وظائف مشروعه هم هجرت الى اللَّه و رسوله است .
ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ
اجل رسيد و لو به مقصد نرسد در سفر بميرد
فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ
چون سير در طريق حق بوده بمثوبات الهى نائل خواهد شد و ممكن است گفته شود كسانى كه در مقام پيدايش دين حق كوشش ميكنند و مسامحه و تقصير نميكنند اگر بميرند مشمول اين جمله ميشوند .
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً
از گناهان قبلى آنها گذشت مىكند
رَحِيماً
برحمت واسعه خود نائل ميفرمايد و از مثوبات او را محروم نميفرمايد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 101 ]
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً ( 101 )
و زمانى كه ضرب در ارض كرديد يعنى مسافرت نموديد پس باكى نيست بر شما كه نماز را قصر كنيد يعنى شكسته بخوانيد اگر ميترسيد كفار بشما حمله كنند محققا كفار دشمن آشكاراى شما هستند .
اين آيه شريفه مشتمل بر سه جمله است ( جمله اولى ) راجع بصلاة مسافر است كه مفاد صدر آيه است
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا