پنجم - دليل است بر آنكه البته در صورت توبه و استغفار و واسطه خداوند قبول ميفرمايد و تخلف نميكند كه لزوم قبول توبه است كه مفاد
لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً
است .
ششم - آنكه علاوه از گذشت و عدم مؤاخذه مورد عنايات الهى هم واقع مىشود كه مفاد ( رحيما ) و اين آيه از ادله رجاء است كه بنده در هيچ حالتى نبايد مأيوس باشد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 65 ]
فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً ( 65 )
آن چنان است كه گمان ميكنند كه ايمان دارند ، بپروردگار تو قسم كه ايمان پيدا نميكنند تا تو را حكم قرار ندهند در مشاجرات و اختلافاتى كه بين آنها رخ ميدهد و براى آنها ناگوار نباشد آنچه را كه تو در حق آنها قضاوت فرموده و تسليم حكم تو باشند تسليم مسلمى .
اغلب ناس در موارد مراجعه به حاكم در ترافع اگر محكوم له واقع شوند مسرور ميشوند و كمال رضايت را از حاكم و حكم او دارند و اگر محكوم عليه واقع شوند كمال نارضايتى از حكم و حاكم دارند چنانچه در ساير احكام شرعيه اگر موافق هوسهاى نفسانيه باشد مىپذيرند و قبول ميكنند و اگر بر خلاف آن باشد زير بار نميروند و نمىپذيرند و اين علامت بىايمانى است زيرا ايمان به خدا و رسول و امام مستلزم آن است كه هر چه فرموده و ميفرمايند بجان و دل قبول و بپذيرند خواه بنفع آنها باشد يا به ضرر آنها لذا ميفرمايد ( فلا ) مدخول آن محذوف است بقرينه آيات قبل يعنى ليس كما يزعمون .