[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 64 ]
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً ( 64 )
و ما پيغمبرى نفرستاديم مگر آنكه امت اطاعت فرامين آن را بنمايند بخواست خداوند و اگر مخالفت كردند و به خود ظلم نمودند ميآمدند نزد تو و توبه و استغفار مينمودند از گناهان خود نزد خدا و پيغمبر هم براى آنها از خداوند طلب مغفرت مينمود هر آينه مييافتند خداوند را كه هم آنها را ميآمرزيد و از معاصى آنها در ميگذشت و هم مشمول رحمت او ميشدند و بفيوضات بهشت نائل ميگشتند .
از اين آيه شريفه چند مطلب استفاده مىشود : مطلب اول آنكه غرض الهى از ارسال رسل اطاعت بندهگان است به آنچه انبياء فرموده و آوردهاند چنانچه غرض از اصل خلقت عبادت و بندگى است
ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
سوره زاريات آيه 56 .
دوم - آنكه بنده در اطاعت مستقل نيست چنانچه مجبور هم نيست محتاج است بمشيت و اراده و اذن و توفيق الهى كه مفاد
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ )
است .
سوم - آنكه كافر و منافق و مرتد و فاسق و عاصى اگر توبه كنند و بازگشت نمايند و دست از كفر و نفاق و ارتداد و فسق و معصيت بر دارند خداوند قبول ميفرمايد و مغفرت شامل حال آنها مىشود چنانچه مفاد بسيارى از آيات است و جمله
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ
است .
چهارم - آنكه بنده در دربار الهى احتياج بواسطه دارد مثل نبى و امام و ساير مقربان درگاه كه مفاد
وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ
است .