گفتار دهم در بيان استعاذه قبل از قرائت قرآن
در قرآن مجيد ميفرمايد فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ « 1 » ( هر گاه قرآن قرائت كردى پناه به خدا ببر از شيطان رانده شده ) و در اينموضوع در چند مقام بحث مىشود : مقام اول در حقيقت استعاذه : از طريق آيات و اخبار و برهان عقل ثابت شده كه انسان بايد هميشه اوقات و در جميع حالات به خدا پناه برد و از شر حوادث و آفات و شرور بحصن حصين و دژ محكم الهى ملتجى گردد چنانچه خداوند تبارك و تعالى ميفرمايد قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ الآيات « 2 » و نيز ميفرمايد قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الآيات « 3 » ( بگو پناه ميبرم بپروردگار مردم و پادشاه مردم و معبود مردم از شر وسواس تا آخر آيات سوره ) و حكايت از قول حضرت نوح ميفرمايد قال أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْئَلَكَ ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ « 4 » ( نوح گفت پروردگارا پناه ميبرم به تو از اينكه سؤال كنم چيزى را كه دانشى براى من نسبت به آن نيست ) و از قول حضرت يوسف حكايت ميفرمايد قالَ مَعاذَ اللَّهِ إِنَّهُ رَبِّي أَحْسَنَ مَثْوايَ « 5 » ( پناه ميبرم به خدا بدرستى كه او پروردگار من است كه درباره من احسان فرموده )