و شهداء و مؤمنين و قرآن و غير اينها از خداوند متعال خواهش و تمنا ميكنند كه از گناهان مؤمنين درگذرد ، و خصومت نيز اينست كه از خداوند ازدياد عذاب و عقوبت معاندين را مسئلت مينمايند و با توجه به اين مقدمه اشكالى براى مسئله شفاعت باقى نميماند و از آيات شريفه قرآن نيز اين مطلب بطور واضح استفاده مىشود مانند آيه شريفه
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا
« 1 » ( در اين روز نفع نمىبخشد شفاعت مگر كسى را كه خداوند رحمن شفاعت او را اذن دهد و راضى باشد از او از جهت گفتار ) و آيه مباركه
لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى
« 2 » ( سود نمىبخشد شفاعت ملائكه چيزى را مگر بعد از آنكه خدا اذن دهد براى كسى كه بخواهد و راضى باشد ) و آيه شريفه
لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ
« 3 » ( سود نبخشد شفاعت نزد خدا مگر براى كسى كه خدا اذن دهد ) و آيه مباركه
لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى
« 4 » و شفاعت نميكنند فرشتگان مگر براى كسى كه مرضىّ حق باشد ) و آيه شريفه
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
« 5 » ( كسانى را كه كافران جز خدا ميخوانند مالك شفاعت نيستند مگر كسانى كه براستى گواهى دهند و بدانند كه چگونه شهادت ميدهند ) كه از جميع اين آيات استفاده مىشود « 6 » كه مصاديق شفاعت دو دستهاند :
هامش
( 1 ) . سوره طه آيه 109
( 2 ) . سوره النجم آيه 26
( 3 ) . سوره سبأ آيه 22
( 4 ) . سوره انبياء آيه 29
( 5 ) . سوره زخرف آيه 86
( 6 ) . در علم اصول مبرهن است كه مخصصات و مقيدات عمومات و اطلاقات چه - * *