( مطلب پنجم )
در بيان جمله
« أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ »
:
چنانچه در نظير اين جمله يعنى جمله
« أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ »
گذشت ، تأكيدات متعدّد اين جمله نيز بر ثبوت انحاء سفاهت و تحقق دائمى آن براى منافقين كمال دلالت را دارد امّا ثبوت سفاهت در امر دين كه براى آنان مورد سخن نيست زيرا سعادت خود را از شقاوت و نجات خود را از هلاكت تشخيص نداده و خود را بشقاوت و هلاكت ابدى گرفتار نمودهاند و امّا سفاهت آنان را در امر دنيا بوجوهى ميتوان اثبات نمود :
« وجه اول »
اينكه منافقين به اين جهت كه نميخواهند باطن آنها كشف شود هم از منافع كفار محرومند و هم از منافع مسلمين
مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى هؤُلاءِ
« 1 » و هم كفار از آنها احتراز دارند و هم مسلمانان
« وجه دوم »
از بسيارى از آيات شريفه استفاده مىشود بركات و فيوضات الهى در اثر اعمال صالحه و مصائب و گرفتاريها بواسطه اعمال سيئه است مانند آيه
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
« 2 » ( اگر اهل شهرستانها ايمان و تقوى داشتند البته بركات آسمان و زمين را بر آنها ميگشوديم ، ولى آيات الهى را تكذيب نمودند پس بواسطه اعمالشان آنان را گرفتار نموديم ) و آيه
ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ
« 3 » ( آنچه مصيبت بشما ميرسد بواسطه اعمالتان مىباشد )
هامش
( 1 ) . سوره نساء آيه 142
( 2 ) . سوره اعراف آيه 94
( 3 ) . سوره شورى آيه 29