فرمايد :
شعر « 1 »
دل شاددار و پند كسائى نگاهدار * يك چشم زو جدا مشو از رطل و از نفاع
و منصور شيرازى نيز گويد :
شعر « 1 »
گرفته است به كف همچو لاله زاهد شهر * به ياد نرگس مخمور تو هميشه نفاغ
نان كلاغ
- رستنى باشد كه از زمينهاى نمناك رويد . مثالش مولانا جامى گويد :
بيت
باغبان گر نزند بانگ بباغ * قرص انجير شود نان كلاغ
و گويند گياهى است كه آن را خبازى گويند [ 1 ] .
نغنغ
- [ بفتح نونين و سكون غين ] و - بضم نونين - نيز به نظر رسيده « 2 » بمعنى قفيزى باشد كه بدان غله پيمايند . مثالش شمس فخرى فرمايد :
بيت
حاتم عهد شيخ ابو اسحق * كه دهد زر بدامن و نغنغ
- - و در اكثر نسخ اين لغت را در حرف تاء [ 2 ] نيز آوردهاند - - .
نوفاغ
- [ بضم نون و بعد از واو فاء ] نام شهريست . كذا فى التحفه .
نوغ
- [ بضم نون ] موضعى است نزديك دشت قبچاق . كذا فى المؤيد .
مع الفاء
نوف
- [ بضم نون ] صدائى كه از كوه نيز آيد .
مثالش حكيم كسائى فرمايد :
شعر « 2 »
از تك اسب و بانگ نعرهء مرد * كوه پر نوف شد هوا پرگرد
و صاحب تحفه بمعنى آواز كردن سگ نيز آورده
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - تا پايان جمله از « غ » و « ك » است .
( 1 ) برهان اين روايت را ندارد اما گويد : و بعضى گويند اقحوان است و آن را به عربى خبز الغراب خوانند .
( 2 ) يعنى : تغتغ . و برهان گويد هر نغنغى چهار خروارست .