شعر « 1 »
تو از سر نغزى و لطيفى و ظريفى * ميدان همه افعال من و هيچ ميامار
منگياگر
- [ بفتح ميم و كاف فارسى دوم و سكون نون و كاف اول با ياى حطى ] قمارباز باشد .
مثالش هم [ 1 ] او فرمايد :
بيت
دنيا قمارخانهء ديوست و اندر آن * ما منگياگران و اجل نقش بين منگ
مستار
- [ به سكون سين مهمله . به وزن دستار ] در تحفة السعادة « 2 » نام داروييست بغايت تلخ و نافع باشد [ 2 ] مثالش شاعر گويد :
بيت
اگر خواهى ز تب زنهار ، زنهار * كفى از داروى مستار دست آر
مرمر « 3 »
- [ بفتح ميمين ] سنگ سپيد نرم مشهور كه رخام نيز گويند .
مر *
- دو معنى دارد : اول بمعنى پنجاه باشد . مثال « 3 » اين لغت و لغت مرقوم * مولانا جامى گويد :
شعر « 1 »
مر بود پنجاه و چون آمد دو مر ابيات اين * در صفا و محكمى شايد كه گويم مرمرست
و ديگر كلمهء زياده باشد ، مر او را گفتم ، يعنى با او گفتم [ 3 ] . شيخ سعدى گويد :
بيت
مر او را چو ديدم سر از خواب مست * به دو گفتم اى سرو پيش تو پست
مازندر
- ولايت مازندران باشد . مثالش حكيم انورى گويد :
بيت « 4 »
تو مازندرى را بكس نشمرى * كه گر كينه سگ مه زمازندى
مار
- معروف [ 4 ] و نيز مخفف ميار چنان كه « 5 » ناصرخسرو گويد :
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - بجز « ك » : تحفة السعادت .
( 3 ) - تا علامت ستاره را « الف » در حاشيه دارد .
( 4 ) - كلمه از « ك » است .
( 5 ) - اصل : چنانچه .
( 1 ) يعنى : سوزنى .
( 2 ) برهان گويد : آن را مرو نيز گويند و مشتار نيز آمده است .
( 3 ) در برهان معنى حساب و هر عقدى از اعداد نيز هست و گويد گاهى نيز افادهء معنى حصر مىكند .
( 4 ) خزندهء معروف داراى تنى نرم و پيچنده و دراز و برنگها و قامتهاى مختلف و بيشتر داراى زهر كشنده . حيه ( عربى ) .