كاشته مىشود ممكن است زير يك گياه پوشش مانند جو پاشيده شود . در اين قبيل موارد براى اينكه نور بيشترى به گياه جوان ينجه برسد جو را كمپشت مىكارند و مقدار بذر جو كمترى در هكتار مصرف مىكنند . 25 - 20 كيلوگرم بذر ينجه در هكتار كافى است . ينجه در خاكهاى قليايى خوب مىشود و در اراضى اسيد رشد خوبى ندارد . براى تهيهء بذر ينجه معمولا گياه سال سوم و چهارم براى بذرگيرى انتخاب مىشود كه پايهها كاملا قوى و نيروى بذردهى كافى داشته باشند و پس از چين دوم و سوم زراعت را براى بذرگيرى باقى مىگذارند .
ينجه به خصوص در مناطق گرمسير به آب زياد احتياج دارد و هركجا كه ينجهكارى مىشود بايد قبلا به فكر تدارك آب بود . موقع برداشت بذر ينجه موقعى است كه قسمت عمدهء بذرها سياه شده باشد . و موقع برداشت هر چين از علوفه ينجه موقعى است كه در حدود 30 درصد گلها باز شده باشد زيرا در اين موقع برگها داراى حد اكثر پروتئين هستند . ينجه از اولين گياهانى است كه بشر به آن دست يافته و براى علوفه كاشته است . با احتمال زياد براى اولين بار در سالهاى 700 قبل از ميلاد در ايران كاشته مىشده است و در اوايل 500 قبل از ميلاد از ايران به يونان برده شده است . شايد سپاهيان خشايار شاه آن را به يونان برده باشند . در قرن اول پس از ميلاد به ايتاليا وارد شده و در قرون هفت و هشت پس از ميلاد به فرانسه و آلمان رفته است .
در انگلستان تا اوايل قرن هجدهم ينجه كاشته نمىشده و شناخته نبوده است و در حال حاضر هم به علت شرايط اقليمى نامساعد و خاكهاى اسيد و مسايل ديگرى اصولا در انگليس خيلى كم كاشته مىشود . پس از قرن هجدهم به ساير مناطق عالم انتشار يافته و در اروپا ، امريكا ، آسيا و ساير نقاط دنيا در مناطق مساعد با خاكهاى قليايى در مساحت وسيعى كاشته مىشود . در ايران به علت وجود خاكهاى قليايى ( آسياى شمالى ) و در مناطقى كه آب كافى وجود دارد بخصوص در مناطق مركزى و جنوبى كاشته مىشود .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى ينجه منبع غنى از ويتامينهاى
A
،
E
و
K
است . ينجه تازه منبع غنى از ويتامين
C
نيز مىباشد . آنزيمهاى موجود در يونجه آميلاز « 1 » ،
هامش
( 1 ) .Amylase