قرمز بندرت سفيد بهطور مجتمع در انتهاى شاخهء گلدهنده ظاهر مىشود . از گياهانى است كه به واسطهء گلهاى زيبايش در گلكارىها كاشته مىشود .
اين گياه بومى اروپا و در انگلستان در مرغزارهاى مرطوب مىرويد و در آسيا نيز انتشار دارد . در ايران در مناطق غرب كشور در تخت سليمان ، همدان ، در ارتفاعات كوهستان الوند و در ارتفاعات كوه سهند در آذربايجان ديده مىشود . تكثير اين گياه از طريق تقسيم بوتهء آن انجام مىگيرد .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى در ريزوم خشك و ريشه گياه مقدار قابل ملاحظهاى در حدود 20 درصد انواع تانن ، در حدود 30 درصد نشاسته ، كمى قند ، اسيد گاليك و يك مادهء رنگى قرمز به نام « قرمز انجبار » وجود دارد .
خواص - كاربرد
در چين از ريشهء گياه به عنوان بندآورندهء خون ، ضد تب ، مدّر و مليّن استفاده مىشود . در فرانسه از خيسكردهء 60 - 30 گرم ريشهء خشك انجبار در يك ليتر آب به صورت شستوشو در موارد بواسير براى قطع خونريزى به كار مىرود . در انگلستان در ناحيهء
English Lake District
مرسوم است كه برگهاى انجبار را با نام
Easterledges
مىخورند . و از ريشهء آن به عنوان قابض و تونيك استفاده مىشود . در هند از ريشهء گونهء
P . viviparum
كه آن را انجبار مىنامند به عنوان قابض استفاده مىشود ، لهشدهء آن را روى آبسهها مىاندازند و از جوشاندهء ريشه براى رفع التهاب مزمن و سوزاكى مجراى ادرار « 1 » و رفع ترشحات سفيد مهبل « 2 » استفاده مىشود . به صورت غرغره براى التيام زخم ، ناراحتىهاى حلق ، و براى سفت كردن لثههاى نرم به كار مىرود . براى قطع اسهال نيز مىخورند .
انجبار از نظر طبيعت طبق رأى حكماى طب سنتى سرد و خشك است و از نظر خواص معتقدند كه در بند آوردن خونروى و خونريزى از هر عضو خصوصا از سينه و ريه و بواسير بسيار مؤثر است . در جلوگيرى از اسهال خونى نافع مىباشد . مسكّن قى
هامش
( 1 ) .Gleet( 2 ) .Leucorrhea