نمفالين « 1 » مشخص شده است . در شكوفههاى آن آلكالوئيدى مشابه نمفارين « 2 » يافت مىشود كه با مصرف آن در قورباغه و موش و خوك آزمايشگاهى و كبوتر ايجاد فلج مغزى « 3 » كرده و با مسموم كردن دستگاه هاضمه ايجاد مرگ نموده است . در گلها و ريشههاى آن دو آلكالوئيد وجود دارد كه هر دوى آنها در حد مصرف مجاز ، مسكّن درد و آرامكننده است . در ريشههاى نيلوفر زرد 18 درصد نشاسته است و ساير موارد آن مشابه نيلوفر سفيد است .
خواص - كاربرد
در هند : ريشه و ساقهء آن قابض و كمى مخدّر است و در موارد اسهال خونى تجويز مىشود . گلهاى آن را براى كاهش نيروى جنسى مفرط مىخورند . از دم كردهء گلها و ميوهء آن براى بند آوردن اسهال و به عنوان معرق مىخورند .
و اما طبق نظر حكماى طب سنتى ايران از نظر طبيعت گل نيلوفر آبى سرد و تر است و ريشهء آن گرم و خشك و تخم آن سرد و خشك است و نيروى آن معمولا تا يك سال باقى مىماند . از نظر خواص معتقدند كه گل آن مقوى دماغ است و تشنگى و حرارت را تسكين مىدهد . بوئيدن گل آن براى تقويت دماغ مفيد است . خوابآور مىباشد و سردرد را تسكين مىدهد و دماغ را تر و تازه مىنمايد . خوردن گل آن نيز براى موارد فوق و همچنين براى رفع خشونت سينه و سرفه گرم مفيد است و زخمهاى داخلى را كه در اثر خوردن داروهاى گرم ايجاد شده باشد ، التيام مىبخشد . اگر گل نيلوفر آبى را همراه با زعفران و دارچين بخورند و با اين روش سردى آن را تعديل نمايند براى تقويت و رفع خفقان نافع است و اگر قدرى از ريشهء آن را در دهان نگهدارند ورمهاى حلق را فرو مىنشاند و براى ديفترى نافع است . خوردن گل يا ريشهء آن طبق دستور با دوز مجاز اسهال مزمن را بند مىآورد و براى زخم رودهها و كاهش سيلان اسپرم و فرونشاندن نيروى جنسى مؤثر است و از احتلام غير ارادى جلوگيرى مىكند . خصوصا اگر مخلوط با شربت خشخاش خورده شود . خوردن گل آن به تنهايى و يا با دواهاى مناسب و دم كردههاى مناسب براى آبله و سرخجه و سرخك
هامش
( 1 ) .Nymphalin( 2 ) .Mympharin( 3 ) .Paralysis of the cerebrum