زعفران مخلوط مىكنند كه زعفران را نامرغوب مىكند . زعفران داراى طعم تلخ و عطر قوى و رنگين مىباشد .
معمولا از نظر نوعى استاندارد زعفران ، قاعده اين است كه هر 50 عدد از الياف كلالهء زعفران بايد در حدود 377 ميلىگرم وزن داشته باشد و بهطور متوسط از هر ده هزار گل زعفران در حدود 680 گرم محصول به دست مىآيد . زعفران خشك قابل عرضه به بازار در حدود 14 - 12 درصد آب و رطوبت دارد . هر 1 ميلىگرم زعفران مرغوب بايد در حدود 700 سانتىمتر مكعب آب را رنگين نمايد .
پياز زعفران از يك قسمت متورم سفت مركزى به نام كورم « 1 » تشكيل شده كه آن هم با يك غشاى قهوهاى رنگ به نام تونيك « 2 » پوشيده شده است .
تكثير زعفران از طريق كاشت پياز آن صورت مىگيرد . خاك غنى خوب تهيهشده براى زعفران لازم است . معمولا مزرعه را به كرتهايى به پهناى 5 / 1 متر كه با يك راهرو باريك از هم جدا مىشوند تقسيم مىكنند كه در موقع چيدن زعفران براحتى گلها در دسترس قرار گيرد . كشت پياز زعفران معمولا در اواخر تير و اوايل مرداد روى خطوطى به فاصلهء 20 - 18 سانتىمتر به عمق 18 - 16 سانتىمتر انجام مىگيرد .
فاصلهء بين پيازها در حدود 5 - 4 سانتىمتر كافى است . پس از مدت كوتاهى گلها ظاهر مىشوند و برداشت زعفران صبحها و غروبها در طول 4 - 3 هفته بتدريج انجام مىشود . بعد از ظهور گلها كمكم برگها ظاهر مىشوند و رشد مىكنند و تا بهار باقى مىمانند . پس از برداشت گلها قسمت كلالهء هر گل را برمىدارند و لاى كاغذ خشككن در داخل جعبههاى كوچكى قرار مىدهند . از يك مزرعهء خوب زعفران مىتوان 15 - 10 كيلوگرم زعفران خشك در سال اول در هكتار برداشت كرد و در سال دوم 40 - 30 كيلوگرم و در سال سوم 25 - 20 كيلوگرم ولى از مزرعههايى كه خوب مراقبت نمىشود و خاك آن غنى نيست ، كمتر از اين مقدار برداشت مىشود .
زعفران در آب و هواى گرم رشد بهترى مىكند . موطن آن اسپانياست . در كشمير هندوستان و در ايران در مناطقى از خراسان ، قائنات و برخى مناطق ديگر كاشته مىشود .
هامش
( 1 ) .Corm( 2 ) .Tunic