تكثير نارنج از طريق كشت بذر انجام مىگيرد . بذر آن را از بهترين نارنجهاى درشت و مرغوب و رسيده انتخاب و در بهار در خزانه مىكارند . محل كاشت بايد رو به آفتاب باشد ، پس از دو سه هفته دانهها جوانه مىزند و گياه شروع به رشد مىنمايد .
در مناطق با تابستان خشك بايد گياه مرتبا در دفعات متعددى آبيارى شود ولى هر بار با آب كمترى . در آغاز سال دوم نهالهاى حاصل را به محل ديگرى منتقل و با فواصل 50 سانتىمتر از هر طرف مىكارند و نهال 4 - 3 ساله را از نوعى كه مورد نظر است پيوند مىزنند . نهالهاى پيوندى آماده شده را در باغ مورد نظر كه خاك آن قبلا شخم خورده و كود داده شده است به فواصل 8 - 7 متر از هر طرف مىكارند . اگر در خاكى كه زياد قدرت نداشته باشد كاشته شود ، فاصلهء درختان را بايد كمتر گرفت ( 5 - 4 متر از هر طرف ) . بعضى از باغبانها به وسيلهء قلمه نيز تكثير مىنمايند .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى و مواد عامله در نارنج وجود ويتامين
B 1
و پروويتامين
A
« 1 » مشخص شده است و از گلهاى تازهء آن يا بهارنارنج مقدارى اسانس روغنى به نام اويلاف نرولى بيگاراد « 2 » و عرق بهارنارنج استخراج مىشود . در پوست آن مواد هسپريدين ، ايزوهسپريدين « 3 » ، اورانتيامارين « 4 » و يك اسيد متبلور و بىشكل و در قسمت پوست بخصوص گوشت سفيد اسفنجى داخل پوست آن مادهء تلخى وجود دارد
[ G . I . M . P ]
. در گزارش ديگرى آمده است كه از برگ و سرشاخههاى سبز و جوان آن نيز اسانسى گرفته مىشود ، به نام اسانس پتىگرين . در اسانس نارنج مواد 7 - هيدروكسى كومارين ژرانيل اتر « 5 » يا اوراپتن « 6 » يافت مىشود .
خواص - كاربرد
طبق نظر حكماى طب سنتى پوست زرد و شكوفهء بهارنارنج گرم و خشك است و عصارهء ترش آن سرد و خشك است و تخم آن با پوست سرد و خشك است . از نظر
هامش
( 1 ) .Provitamin A( 2 ) .Oil of neroli bigarad( 3 ) .Isohesperidin( 4 ) .Aurantiamarin( 5 ) .7 - Hydroxycoumarin geranyl ether( 6 ) .Aurapten