زالزالك
به فارسى در مناطق غير جنگلى ايران معمولا « زالزالك » و در مناطق جنگلى بهطور كلى « وليك » و بسته به رنگ ميوه « سرخ وليك » و « سياه وليك » گفته مىشود . ولى نام محلى آن در هريك از مناطق كشور متفاوت است از جمله در لاهيجان « كمار » ، در رامسر و شهسوار « كجيل » ، در ديلمان و رودسر « مارخ » ، در گرگان و بعضى نقاط بختيارى « ولك ، بلك و وليك » ، در شهسوار « كتكتى » ، در اطراف تهران و همدان و اصفهان « گوچ » ، در خلخال و آذربايجان « گيچ - يميشان » ، در باختران و همدان و پشتكوه « گويچ » ، در سردشت « گيويژ ، گوژ و گويشك » ، در فارس « كيالك » و در ارسباران « آتگتى » نام برده مىشود .
به گونههايى كه داراى ميوهء سياه هستند در آستارا و گرگانرود « قرهگيله » ، در شفارود « سياهلله » در اطراف رشت « سياه كوتى و سياه كوتيل » ، در طالش « مونبرو » ، در شهسوار « سياه كوتكوتى » ، در درهء كتول « سياهوليك » ، در نواحى تركزبان منجيل ، راميان ، طوالش ، قزوين و خراسان « يميشان » گفته مىشود .
به گونههايى كه داراى ميوهء سرخرنگ هستند در نور « شالوليك » ، در كتول « سرخوليك » ، در گرگانرود « كمبر » ، در شفارود « سرالالا » ، در اطراف رشت « سگ كامپوره » ، در شهسوار « وليك » و در سردشت « گوژسوره » گفته مىشود .
در كتب طب سنتى با نامهاى « خفچه » ، « زعرور الادويه » نام برده شده و در بعضى كتب هم « تفاحبرى » آمده است . به فرانسوى
Aubepine
و
Aubespine
و