ارتباط دارند ( بيمارى لوكميا نوعى سرطان خون است كه با ازدياد غير طبيعى و بيمارىزاى گلبولهاى سفيد همراه است ) ، و كورونو ويروسها « 1 » كه موجب عفونتهاى تنفسى مىگردند و در آخر پوكسىويروسها « 2 » كه موجب بيمارى آبله مىشوند .
معمولا
P . inhibitors
هاى طبيعى موجود در مواد خوراكى كه ويروسها را خلع سلاح مىكنند خيلى مطمئنتر از داروهاى شيميايى ضد ويروس كه در دسترس مردم است مىباشند ضمنا بىخطر هستند و عوارض جانبى ندارند .
تعداد داروهاى شيميايى ضد ويروس كه تا به حال درست شده و در دسترس مردم جهان قرار دارد محدود و معدود مىباشد و اينها نوعا داروهايى هستند كه ضربهء خود را از طريق تأثيرگذارى در اسيد نوكلئيك در مركز حياتى مكانيسم سلولى وارد مىكنند و به همين دليل بيم آن مىرود كه اختلالاتى در سنتز نوكلئيك اسيد سلولهاى سالم ايجاد نمايند كه مآلا موجب وارد شدن آسيبهاى درازمدت و گاهى نيز سرطانى شدن سلول مىشود .
ولى در تحقيقات دانشمندان نشان مىدهد كه
P . inhibitors
موجود در مواد خوراكى در مرحلهء شكسته شدن و درهم ريختن پروتئين دخالت مىكنند و به اين ترتيب مانع پاره شدن ديوارهء سلول و دخول ويروس به سلول مىشوند و نه اينكه داخل سلول شده و مانند داروهاى شيميايى ضد ويروس از طريق تأثير روى هستهء سلولى عمل كنند . به اين دليل است كه غالب دانشمندان معتقدند كه
P . inhibitors
ها بدون خطر و مطمئن هستند .
عدهاى مىگويند كه خود مولكولهاى
P . inhibitors
ها ممكن است براى بدن خطراتى داشته باشند ولى دلايل و آزمايشهاى زيادى خلاف اين گفته را ثابت كرده است .
مبناى گفتهء بالا اين است كه در برخى آزمايشها ديده شده است كه مصرف زياد
P . inhibitors
ها در برخى حيوانات موجب تأخير رشد حيوان شده است و همچنين در بعضى آزمايشها ديده شده است كه اينگونه تركيبات ممكن است سرطان لوزالمعده را در موشها افزايش دهند ، ولى تحقيقات دكتر ترول نشان مىدهد كه مصرف
P . inhibitors
در رژيم غذايى ميمونها كه از نظر بيولوژيكى شبيهترين موجود به انسان هستند ، مطلقا هيچگونه نشانههاى بدى نداشته است و همچنين مصرف
P . inhibitors
در خوراك موشها
هامش
( 1 ) .coronviruscs( 2 ) .Poxyviruses