اعضايى از بدن كه در تنظيم ترشحات هورمونى نقش دارند هستند ، خنثى نمايند .
خوراكهايى كه داراى مولكولهاى
P . inhibitors
هستند ممكن است موجب بالا بردن قدرت دفاعى بدن در مقابل ويروسها نيز بشوند . به توضيح زير توجه فرماييد .
عدهاى از ويروسها قبل از اينكه بتوانند به سلولهاى بدن انسان بچسبند و عفونى شوند لازم است كه به حالت فعال درآيند . در اين ماجراى فعال كردن ويروسهاى لوزالمعده نقش مهمى دارد . به اين ترتيب كه لوزالمعده پروتئازهايى توليد مىكند كه از طريق كانال بخصوصى وارد بستر روده كه معمولا تعداد زيادى ويروس در آنجا وجود دارد مىشوند و با اينكه نقش اساسى اين آنزيمها تنظيم و تعديل فعاليت متابوليسم حياتى هضم مواد غذايى است كه وارد رودهها مىشود ، درعينحال آثارى نيز در برخورد با ويروسهاى موجود در بستر رودهها دارند .
يك ويروس مىتواند مدت زيادى در بستر رودهها ، در مجارى تنفسى و يا حتى در سطح يك دستمالكاغذى به صورت غير فعال وجود داشته باشد ، ولى همينكه با يك پروتئاز در شرايط مناسبى برخورد نمايد از خواب بيدار شده و به صورت فعال درآمده و شروع به تكثير مىنمايد .
براى اينكه ويروسها حتى الامكان به صورت فعال درنيايند راه منطقى اين است كه با وسيلهاى آثار فعال كردن ويروس را از آنزيمهاى پروتئاز بگيريم و بزداييم . در اينجاست كه مولكولهاى
P . inhibitors
به كمك مىآيند و مانع مىشوند كه ويروسها بيدار و فعال شوند و آنها را به صورت بىخطر نگه مىدارند . به اين ترتيب ويروس غير فعال به سلولها نمىچسبد و مخلوط با مواد غذايى به صورت عامل بىاثر و غير فعال از مسير رودهها حركت كرده و سرانجام مخلوط با مدفوع از بدن خارج مىشود .
در اين حادثه كارى كه مولكولهاى
P . inhibitors
مىكنند اين است كه قدرت آنزيمهاى پروتئاز را در بيدار كردن ويروسها مختل و ضعيف مىكنند . حال چطور به چه نحو اين نقش را ايفا مىنمايند ؟
نظر دانشمندان اين است كه مولكولهاى
P . inhibitors
مانع كنده شدن پوشش پروتئينى ويروس مىشوند و ويروسها ما دام كه پوشش پروتئينى آنها از بين نرود قادر نيستند به سلول حمله كرده و عامل ژنتيكى بيمارىزاى خود را به سلول تزريق نمايند و ويروسى كه تا اين حد از پيشروى آن جلوگيرى شود ديگر نخواهد توانست به ماشين ژنتيكى سلول دسترسى پيدا كند و بنابراين نمىتواند خود را تكثير نمايد و در نتيجه سلول سالم مانده و از حمله ويروس نجات مىيابد . ويروسها برعكس باكترىها خود به