مردم در حالت خستگى ، رگ حيوان را مىزدند و خون را مىگرفتند و مىخوردند و قرآن كريم اين عمل عربها را ، تحريم نموده است . محققان نيز با بررسى در محتويات خون ، خوردن آن را منع كردهاند .
محتويات خون
سموم و مواد زائد بدن « كه در نتيجهى حيات سلول ها به وجود مىآيند » مرتب در خون ريخته مىشوند ؛ تا از راههاى گوناگون بدن بيرون روند . اين سموم كه در داخل خون است ، عبارتند از : گازكربنيك ، عرق ، صفرا و ادرار .
همچنين خون ، داراى گلبولهاى سفيد است كه ميكروبهاى زيانآور را از بين مىبرد و خون در خارج از بدن در محيطى بىدفاع قرار مىگيرد و پرورش ميكروب و سموم را در خود مهيا مىسازد . « 1 » ازاينرو قرآن مىفرمايد :
أَوْ دَماً مَسْفُوحاً
. . .
فَإِنَّهُ رِجْسٌ
« 2 » « خون ريخته شده . . . پليد است » . احاديث زيادى ، تأكيد فراوانى دارد كه از خون استفاده غذايى نشود و خوردن خون را موجب قساوت قلب ، از بين بردن مهر و عاطفه ، تعفّن بدن ، تغيير رنگ چهره و پوست و بيمارىهاى جذام مىدانند . « 3 »
چوپانان براى اينكه خوى درندگى را در سگ زياد كنند از خون استفاده مىكنند .
آيه : 151 قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلَّا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ذلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
آيات مرتبط : 31 و 36 اسراء موضوعات : بهداشت - بهداشت جنسى - كنترل جمعيت - حرمت سقط جنين منبع : رشد جمعيت و تنظيم خانواده و سقط جنين صفحه : 118
. . . وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ . . .
« 4 »
« و فرزندان خود را به جهت تنگدستى نكشيد ! ما ايشان و شما را روزى مىدهيم ؛ »
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً
« 5 »
« و فرزندان خود را از بيم تنگدستى نكشيد ! ما ايشان و شما را روزى مىدهيم ؛ همانا كشتن آنها خطايى بزرگ است . »
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ
« 6 »
« و از آنچه بدان علم ندارى پيروى نكن ! »
فرزندكشى مشركان گناهان بىشمارى را به دنبال داشت ؛ اولا : گناه كشتن نفوس بىگناه ؛ ثانيا : گناه سوء ظن به خداوند به گمان اينكه توانايى روزى دادن فرزندان آنها را ندارد ؛ ثالثا : به استناد آيهى سوم ، دخالت انسان در امورى كه مربوط به شؤون الهى است و انسانها حق دخالت در آن را ندارند مانند :
مسألهى رزق و روزى خلايق كه اختيار آن به دست
هامش
( 1 ) . مسائل درمانى ، ج 2 ، ص 61 .
( 2 ) . انعام / 145 .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 65 ، ص 162 .
( 4 ) . انعام / 151 .
( 5 ) . اسراء / 31 .
( 6 ) . اسراء / 36 .