سخنى چند [ از مولف كتاب ]
نگارندهء اين اوراق در دانشكدههاى پزشكى مختلف شبهقارهء پاكستان و هند تحصيل « طب قديم » كرده است ، سپس پيشهء تدريس را اختيار نمودهام و مدتى اين خدمت را انجام دادهام در اين ميان وقتىكه نظريات طبى و مسائل دانش داروشناسى را مطالعه و تجربه مىنمودم عشق به مطالعهء تاريخ پزشكى را در خود حس كردم و راستى همين عشق و ذوق نگارنده را وادار ساخت كه « تاريخ روابط پزشكى ايران و پاكستان » را تأليف نمايم و بدين شكل و هيئت به خوانندگان و دوستاران طب قديم و جديد تقديم گردانم .
بى مورد نباشد اگر گفته شود كه مقصود نگارنده از « طب قديم » نوعى پزشكى است كه آغاز آن به يونان منسوبست و در آنجا بوجود آمد و در قرنهاى ميانه رواج داشت و بعد در خاورميانه پيشرفت و ترقى كرد و ديرى نگذشت كه اروپائيان دربارهء بسيارى از رشتههاى اين علم تحقيقات و اكتشافات فراوان به عمل آوردند و فايده هائى كثير برگرفتند .
مثلا هنگام نگارش اين اوراق بر بنده اين حقيقت آشكار گشت كه بسيارى از اكتشافات طبى كه به حكماى قديم يونان منسوب كردهاند يا نتيجهء تحقيقات جديد اروپائيان قرار دادهاند در اصل از حكماى مسلمين بويژه از اطباى ايرانى است .
لازم دانستم كه اين اشتباه بزرگ را نشان دهم تا بر خوانندگان گرامى روشن شود كه وقتىكه اروپا در ازمنهء مظلمه غرق بود اسلاف ما مسلمانان چه كارنامههاى بزرگى انجام دادهاند حال آنكه آنوقت آنان نه آلات علمى داشتند و نه سهولتها و وسايلى كه امروز براى پزشكان مهيا است . براى نمونه بعضى از اين اكتشافات را بطور مختصر در زير تذكر مىدهد :