حال عرض مىكنم :
موضوع رابطهء طب بين ايران در شبهقارهء پاكستان و هندوستان مخصوصا پاكستان از دورانهاى قديم برقرار بوده و تا آنجا كه تاريخ نشان مىدهد از دوران هخامنشيان مىباشد . از آن پس ، اين ارتباط بسط زيادترى يافته مخصوصا در دوران ساسانيان و بهويژه در زمان انوشيروان شاهنشاه بزرگ ساسانى بسيار نزديك گرديده كه تا به حال برقرار مىباشد و اصولا بايد گفت بين ايران و پاكستان از نظر طبى مرزى نمىتوان يافت .
حال برويم بر سر اين كتاب و مفاد آن :
آقاى پرفسور نير واسطى در اين كتاب كه « تاريخ روابط پزشكى ايران و پاكستان » نام دارد ، در چهار فصل يا به اصطلاح خودشان چهار وسيله از دورانهاى قديم و مسافرتهاى پزشكان هندى و دوران اسلام و در دنبالهء آن ، دوران پادشاهان شبهقارهء پاكستان و هندوستان را تاكنون بسيار محققانه اداى مطلب نمودهاند و تاريخ را از روى انصاف و امانت با اداى حق موضوع ، بسيار روشن نگاشتهاند .
در اين كتاب از طب ديروزى در پاك و هند و خدمات پزشكان ايرانى و پزشكان هندى در شبهقارهء هندوستان و پاكستان و اصول علم طب و زبان پارسى در اين شبه قاره و كتب درسى پارسى در مكاتب و مدارس طبى شبه قاره و اختلاط طب هندى و طب ايرانى و بيمارستانها و كتابخانهها و مكاتب طبى را با دقتى كم نظير به رشتهء تحرير درآوردهاند .
آقاى پرفسور نير واسطى در خاتمهء كتاب موضوعى را متذكر گرديدهاند كه تحت عنوان « طب ابن سينا در عصر حاضر » مىباشد . اين قسمت همان مطلبى است كه اكنون توجه عدهء زيادى از اطباء و دانشمندان كنونى را ، چه در غرب و چه در شرق ، به خود جلب كرده است و موضوعى است كه در كتابهاى تاريخ طب به زبانهاى مختلف ديده مىشود كه بسيار مهم است و اطباى مغرب
تاريخ روابط پزشكى ايران و پاكستان ( فارسى ) — صفحة ديباچه 16
مساهمون: حكيم نير واسطى
صديباچه ١٦