مادران ، فرزندان را دو سال تمام ، شير مىدهند . ( اين ) براى كسى است كه بخواهد دوران شيرخوارگى را تكميل كند . و بر آنكس كه فرزند براى او متولدشده [ - پدر ] ، لازم است خوراك و پوشاك مادر را بهطور شايسته ( در مدت شير دادن بپردازد ؛ حتى اگر طلاق گرفته باشد ) . هيچكس موظف به بيش از مقدار توانايى خود نيست ! نه مادر ( به خاطر اختلاف با پدر ) حق ضرر زدن به كودك را دارد ، و نه پدر . و بر وارث او نيز لازم است اين كار را انجام دهد [ هزينهء مادر را در دوران شيرخوارگى تأمين نمايد ] . و اگر آن دو ، با رضايت يكديگر و مشورت ، بخواهند كودك را ( زودتر ) از شير بازگيرند ، گناهى بر آنها نيست . و اگر ( با عدم توانايى ، يا عدم موافقت مادر ) خواستيد دايهاى براى فرزندان خود بگيريد ، گناهى بر شما نيست ؛ به شرط اينكه حق گذشتهء مادر را بهطور شايسته بپردازيد . و از ( مخالفت فرمان ) خدا ، بپرهيزيد و بدانيد خدا ، به آنچه انجام مىدهيد ، بيناست !
« وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ »
( لقمان / 14 ) .
و ما به هر انسانى سفارش كرديم كه در حق پدر و مادر نيكى كن خصوصا مادر كه چون بار حمل فرزند برداشته تا مدت دو سال كه طفل را از شير باز گيرد هر روز رنج و ناتوانيش افزوده شده است ، بسيار نيكى كن نخست شكر من كه خالقم آنگاه شكر پدر و مادر را بجاى آر كه بازگشت خلق بسوى من خواهد بود .
« وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ »
( احقاف / 15 ) .
و ما انسان را به احسان در حق پدر و مادر سفارش كرديم ( ياد كند ) كه مادر ( نه ماه چگونه ) با رنج و زحمت بار حمل كشيد و باز با درد و مشقت وضع حمل كرد و سى ماه تمام مدت حمل و شيرخوارى بود تا وقتى كه طفل به حد رشد رسيد .
اين آيات به يك مسألهء مهم ، يعنى " رضاع " ( شير دادن ) اشاره مىكند و با تعبيراتى بسيار كوتاه و فشرده و در عين حال پرمحتوا و آموزنده جزئيات اين مسأله را بازگو مىكند .