با توجه به اثرات منفى اضطراب كه به مواردى از آن قبلا اشاره شد بايد گفت كه بخش عمده اضطراب به فرد و تظاهرات شخصى وى ارتباط دارد . در چنين حالتى عوارض منفى ناشى از اضطراب عمدتا فرد و تا حدودى خانواده ، همكلاسى و مددجويان را دچار مشكل مىسازد . لذا خسارت آن در شخص مضطرب محدود نمىماند از آنجا كه دانشجوى پرستارى در زمينه حرفهاى خود و در موارد مشخص مثل آموزش بالينى با بيمار برخورد دارد لذا مىتواند علاوه بر وارد ساختن لطمه به كيفيت آموزش و ارائه خدمات منجر به انجام پروسيجرهاى اشتباهى و دردآور مثل رگگيريهاى مكرر ، كنترل اشتباهى علائم حياتى ، اشتباه در دارو دادن ، كاهش سرعت عمل در موارد اورژانسى
( CPR )
، انتقال اضطراب خود به بيمار كه درنتيجه تأثير واكنش اضطراب القاء در بيمار مجددا دانشجوى پرستارى و يا پرستار را در بخش و يا كار مستقيم بالينى تحت تأثير قرار مىدهد و بر اضطراب قبلى وى خواهد افزود . همچنين منجر به عدم اعتماد بيمار مىشود . بطورى كه بيماران عصبانى مىشوند و در بعضى موارد باعث اختلال در نظم بخش مىشوند و در نهايت اين اضطراب و عدم اطمينان به كل بيماران انتقال داده مىشود و منجر به آسيب جسمى و روحى به بيماران و صدمه به شغل پرستارى مىشود ( 6 ) .
با در نظر گرفتن شيوه و كيفيت آموزش پرستارى و نيز زمينه مستعد براى ايجاد اضطراب در دانشجويان و پيامدهاى منفى ناشى از آن از جمله تأثير متقابل لازم است در درجه اول با شناخت كيفيت و درجه اضطراب به گروه دانشجويان پرستارى آموزش خاصى داده شود و براى مواجهه با وضعيت اضطرابها از قبل آمادگى پيدا كند . همچنين با توجه به تجربيات پژوهشگر ، هميشه شاهد اين مسئله بوده كه دانشجويان قبل از ورود به محيط هاى بالينى دچار اضطراب شديد ، ترس و وحشت شده مداوما سؤالهاى ناشناخته در ذهن دارند كه موجب اضطراب آنان گرديده است و چند روز اول كارورزى دانشجويان به دليل اضطراب بالا بطور مكرر با پرسنل بخش و بيماران تنش دارند و راغب به انجام كارورزى