آن آب سرزمينى مرده را زنده كرديم ؛ رستاخيز هم همينگونه است . » بدينسان ، خدا جلوههايى از طبيعت را در اين آيات يادآور شده و بنىآدم را به تفكر در آنها فراخوانده است . در آيات ديگرى ، آفرينش همه عناصر طبيعت ، سنجيده و به اندازه معرفى شده است .
خداوند در سوره طلاق آيه 3 مىفرمايد :
« قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً »
« به راستى كه خدا براى هر چيزى اندازهاى مقرر كرده است . » و در سوره فرقان آيه 2 مىفرمايد :
« وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً »
« و هر چيزى را آفريده و بدانگونه كه درخور آن بوده اندازهگيرى كرده است . »
آسمان برافراشته ، زمين گسترده ، كوههاى بلندقامت ، درختان سرسبز و خرم ، رودخانههاى دلانگيز و روان ، درياها ، اقيانوسها ، دشتها ، درهها ، بيابانها ، انواع جانوران و حشرات و ستارگان كه شتابان در آسمان ناپيدا كرانه در حركتند همه حساب شده ، به اندازه ، از سر دقّت و حكمت آفريده شده است ؛ ازاينرو خدا همواره به آدميان هشدار مىدهد كه اين نظم شگفتانگيز طبيعت را كه حيات آدميان و ديگر موجودات زنده در گرو آن است بزرگ و ارجمند بشمارند و آن را پاس دارند و از هرگونه فساد در كشاورزى و نسل آدميان و اسراف در بهرهورى از طبيعت بپرهيزند كه پيامدهايى بس وخيم و زيانبار دارد .
بدينترتيب ، آدميان مىبايد خود و طبيعت را بشناسند و از سودمندىهاى طبيعت و زيانهاى ويرانگر و جبرانناشدنى تخريب آن آگاه گردند و همواره از آن غفلت نكنند و در حفظ و سلامت آن بكوشند .
احكام سلبى اسلام درباره طبيعت و محيط زيست : الف : فساد در زمين :
اسلام دو حكم سلبى و منفى دراينباره دارد كه بسيار قابل توجه است ؛ اول ، نهى از هرگونه ويرانگرى طبيعت و تخريب در آن ، كه قرآن از آن با عنوان « فساد فى الارض » ياد مىكند و اين خطرناكترين و بزرگترين عنوانى است كه مجرمان مىتوانند بدان متصف گردند .
قرآن در سوره بقره آيه 205 مىفرمايد :
« وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ »