كه تو امر كردهاى او را به خروج كردن و طلب نمودن خون امام حسين عليه السّلام و تو فرمودهاى او را كه دعوت كند مردم را به امامت تو ، آيا اين سخنان مختار حقيقت دارد يا نه ؟
پس محمد بن حنفيه انكار نموده گفت به ايشان كه و اللّه ! من امر نكردم مختار را به اين . اما مضايقه ندارم كه طلب خون ما كند هر كس كه باشد . و همچنين بد نمىآيد مرا كه مختار متصدى طلب خون ما شود .
پس سئوالكنندگان اعتماد بر اين سخن او نموده و حال آنكه جمع كثيرى بودند و آمده بودند به خدمت محمد بن حنفيه به واسطهء تشخيص حال مختار .
پس رجوع نموده اكثر ايشان رفتند به جانب مختار از براى نصرت او و امداد او به محض همين قول كه از محمد بن حنفيه صادر شد .
و غرض ايشان از نصرت مختار ، طلب خون امام حسين عليه السّلام بود نه آنكه مدد او مىكردند به واسطهء قول به امامت محمد بن حنفيه و دعوت مردم به سوى امامت او . به تحقيق هر كس ملاحظهء كتب تاريخ كند و تتبع اخبار نمايد و معاملهء مختار را خوب در نگرد پوشيده نمىماند براو صحت آنچه ما در اين فصل ذكر نموديم .
بنا بر اين چگونه صحيح بوده باشد قول به امامت محمد بن حنفيه رحمه اللَّه .
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 549
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٥٤٩