فصل 78 [ توجيه نظّام از حديث « يد الله مع الجماعة »
]
با آنكه احتياج نداريم در باب گواه بر مذهب نظام كه تشنيع جميع صحابه است به گواهى عمرو بن بحر جاحظ و غير او ؛ زيرا خود تصريح كرده به آنچه گذشت و به چيزى الان مذكور مىكنيم ما آن را و آن آنست كه گفته است خودش به مخالفان خود كه شما به من مىگوئيد اين سخنان كه تو مىگوئى از تشنيع بر صحابه پيغمبر مخالفت است با جماعت .
( 30 ) و حال آنكه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است : « يد اللَّه على الجماعة » « 1 » ؛ يعنى دست نوازش خداى تعالى بر جماعت است . بنا بر اين هر كه مخالفت با جماعت كند هر آينه گمراه خواهد بود .
بعد از آن در صدد جواب ايشان در آمده مىگويد من نگفتهام كه اصحاب رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله همگى اتفاق كردهاند بر اينكه فتوى دهند در احكام شرع به رأى خود بىآنكه دست زنند به نصّ پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله تا آنكه بر من لازم آيد تشنيع همه صحابه و مخالفت جماعت كه به حسب فرمودهء پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله ضلال و گمراهى است بلكه آنچه من گفتهام اين است از جملهء صحابهء رسول صلّى اللَّه عليه و آله عمر بن خطّاب و عثمان بن عفّان و على بن ابى طالب عليه السّلام و ابن مسعود و زيد و معاذ و ابو دردا و ابو موسى اشعرى و جمعى ديگر از صحابه كه حديث السّنّ « 2 » بودند .
( فتوى مىدادهاند به قياس و رأى خود و ترك مىكردهاند نص پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله را و اين طايفه اصحاب فرقهاند نه اصحاب جماعت ) و اما اكابر صحابه كه ايشان اصحاب جماعتاند ( چنين نمىكردهاند بلكه بدون نص پيغمبر و ظاهر قرآن در حكم شرعى فتوى نمىدادهاند )
هامش
( 1 ) « كنز العمّال » 1 / 206 حديث شماره 1028 ؛ « شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد » 8 / 123 .
( 2 ) جوان .