پسر ! نماز كن عقب پسر عمّت پس نماز كرد رسول صلّى اللَّه عليه و آله با على و جعفر عليهما السّلام در آن روز « 1 » و آن اول نماز جماعتى بود كه در اسلام كرده شد بعد از آن ابو طالب اين ابيات را خواند :
[ اشعار ابو طالب ]
انّ عليّا و جعفرا ثقتى * عند ملمّ الزّمان و الكرب
به درستى كه على و جعفر معتمد و پناه مناند نزد حوادث روزگار و كربتها و غمها
و اللَّه لا اخذل النّبىّ و لا * يخذله من بنىّ ذو حسب
قسم به خدا من خوار نمىكنم نبى را و خوار نمىكنند او را از پسران من هر كدام كه شرافتى داشته باشند .
لا تخذلا و انصرا ابن عمّكما * اخى لامّى من بينهم و أبى « 2 »
خوار مكنيد و نصرت دهيد اى على و جعفر پس عم خود را آنچنان عمى كه او در ميان برادران برادر من بود از طرف پدر و مادر هر دو .
( 30 ) و همچنين دلالت مىكند بر آنچه روايت كرده است آن را جابر بن عبد اللَّه انصارى رحمه اللَّه و آن اين است گفته است شنيدم از على عليه السّلام كه مىخواند اين ابيات را و رسول صلّى اللَّه عليه و آله گوش مىكرد :
أنا اخو المصطفى لا شكّ في نسبى * معه ربيت و سبطاه هما ولدى
من برادر رسولم و شكى نيست در نسب من با او تربيت كرده شدم و بزرگ شدم و دو سبط او پسرهاى مناند .
جدّى و جدّ رسول اللَّه متّحد * و فاطم زوجتى لا قول ذى فند
جد من و جد رسول يك شخص است و فاطمه زن من است و اين كه گفتم صدق است و قول دروغگوئى نيست .
هامش
( 1 ) « شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد » 13 / 269 .
( 2 ) « شعر ابى طالب و اخباره » ابو هفّان ( وفات : 257 هجرى قمرى ) ، ص 67 .