فصل 64 [ استدلال ابن شاذان به آيه قرآن در اثبات امامت ]
شيخ - ادام اللَّه عزّه - فرمود كه فضل بن شاذان رحمه اللَّه استدلال كرده است بر امامت امير المؤمنين عليه السّلام به قول خداى تعالى :
وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ
« 1 » ( خداى عز و جل فرموده است كه نبى اولى است به مؤمنين از انفس ايشان و زنان او مادرهاى ايشانند . بعد از آن فرموده است : ) خويشان بعضى از ايشان اولى است به بعض ديگر در حكم خداى تعالى از مؤمنين و مهاجرين .
( و ظاهر كلام « فضل » اين است كه مراد به خويشان ، « اقرباء » نبى صلّى اللَّه عليه و آله است و بعضى كه اولى است ، بعضى است كه اقرب باشد و مراد به اولويت ، اولويّت در مقام و ولايت است و مراد به بعض ديگر ، رسول صلّى اللَّه عليه و آله است . و قول خداى تعالى از مؤمنين و مهاجرين ، بيان اقربا است . پس معنى آن چنين مىشود : اقرباى نبى كه مؤمنين و مهاجرين باشند اولى است بعضى از ايشان كه اقرب باشند به آن حضرت به مقام و ولايت وى ) و « فضل » در بيان استدلال گفته است هر گاه واجب ساخته باشد خداى تعالى ولايت رسول صلّى اللَّه عليه و آله را براى اقرب به آن حضرت و حكم كرده باشد به اينكه او اولى است به آن حضرت از غير وى ، واجب مىشود كه امير المؤمنين عليه السّلام اولى باشد به مقام رسول صلّى اللَّه عليه و آله از جميع مردم .
( زيرا او اقرب است به رسول صلّى اللَّه عليه و آله و پوشيده نيست كه ظاهر اين كلام و آنچه بعد از اين گويد اين است كه تفسير كرده است آيه را به آن طريق كه ذكر كرديم )
هامش
( 1 ) سوره احزاب ، آيه 6 .