حاصل مىشود نه به محض حس . ( اين است ترجمه كلام شيخ رحمه اللَّه در بيان مذهب وى در معرفت خداى تعالى و اين به حسب ظاهر معقول نيست و حديث مذكور دلالت بر اين نمىكند . و اللَّه أعلم ) و اما مذهب من در ارجاء ، پس اين است مىگويم كه هيچ طاعتى با كافر نيست .
از براى آنكه خداى خود را نمىشناسد و هر گاه خدا را نشناسد از او طاعتى صحيح نيست ، زيرا فعل طاعت نمىباشد مگر كسى كه فاعل آن است كسى را قصد كند كه براى طاعت او فعل را به جا مىآورد .
و هر گاه كافر جاهل باشد به كسى كه طاعت براى اوست صحيح نيست فعل را براى او قصد كند .
گفتهء امير المؤمنين عليه السّلام به كسى كه قسم خورده بود كه كفاره بر تو نيست زيرا به خداى تعالى قسم نخوردى ، دليل است بر صحت مذهب من و بطلان قول كسى كه در اين طاعات با من مخالفت كرده از جميع طوايف و از اصحاب ما نيز كه براى كافر ثابت مىكنند و گمان دارند كه خدا به عوض آن در دنيا به ايشان ثواب داده نه در آخرت .
و اما مذهب من در ذبيحهء اهل كتاب ( يعنى حيوانى كه يكى از كفّار صاحب كتاب مثل يهود و نصارى كشته باشد ) « 1 » پس آن حرام است به دليل قول خداى تعالى :
وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ وَ إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ إِلى أَوْلِيائِهِمْ لِيُجادِلُوكُمْ وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ
« 2 » ؛ يعنى مخوريد از حيوانى كه اسم خدا بر آن وقت ذبح وى مذكور نشده باشد به درستى كه آكل چنين چيزى فسق است و شياطين به دوستان خويش يعنى كفّار ،
هامش
( 1 ) شيخ مفيد رحمه اللَّه رسالهاى به نام « تحريم ذبائح اهل الكتاب » دارد كه توسط كنگره شيخ مفيد به چاپ رسيده است .
( 2 ) سوره انعام ، آيه 121 .