اين صمغ از آن به دست مىآيد ، از ايران به اروپا برده است . شاردن پس از مسافرتى كه به ايران كرده كتابى نوشته است به نام مسافرت به ايران و اين مسئله را در آن كتاب تأييد كرده است . اينها مطالبى بود كه از دايرة المعارف طبى اقتباس شد و عقايد دانشمندان اروپا تا اواخر قرن نوزدهم را نشان مىدهد .
اكنون ، مطالب بسيار جديد و كاملا نزديك به عهد ما از كتاب مفردات پزشكى ، تأليف پلانشون ، چاپ 1946 نقل مىشود . در صفحه 1556 اين كتاب مىنويسد : مبدأ جغرافيايى اشق در قسمت مركزى و غربى ايران به وجود مىآيد و نيز مىنويسد : بهطور كلى محل اصلى بهترين صمغهاى طبى در ايران است ، مثلا آنقوزه ، باريج ، سكبينج ، جاوشير ، اشق و همهء آنها از صمغهاى سقزى هستند كه از بعضى گياهان خانواده چترى بهدست مىآيد . راجع به آنقوزه مىنويسد : بهطور كلى ، در بيابانهاى لميزرع و كموبيش كوير از جنوب شرقى ايران گرفته تا حدود غير مشخصى در شمال شرقى بهدست مىآيد .
نيز در همين كتاب ، راجع به آنقوزه مىنويسد : « اگرچه در افغانستان نيز يافت مىشود ولى به كشورهاى اروپا از ايران از راه بحر خزر توسط تجار حاجى طرخان و نژى نگورود وارد مىگردد . آنقوزه در آسيا از زمان قديم شناخته شده بود و اعراب آن را به كار مىبردند و آنها ، آن را به اروپاييان شناساندند » ( مقصود از اعراب ، ابن سينا ، زكرياى رازى و ساير دانشمندان ايرانى است كه كتابهاى خود را به زبان عربى نوشته و به اين جهت اروپاييان آنها را عرب مىدانند ) .
راجع به باريج مىنويسد : « طبق تحقيقات بوهس در ناحيه كويرهاى تركستان و ايران تا حدودى كه درست و مشخص نيست و در مناطق مرتفع ( 2800 متر ) از همدان كه در مغرب ايران واقع شده و به مقدار زيادى از آن
مجموعه آثار دكتر سيد جلال مصطفوى كاشانى ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: سيد جلال مصطفوى كاشانى
ص١٥٠