علاج :
دندانهاى او را برآرند و موضع را مكيده و پشمى را بر تيغهء كاردى پيچيده و به جهات ششگانهء حركت دهند و يا پشم ريزهريزه كرده در لعاب اسفرزه ممزوج با صمغ برهم زده ضماد نمايند و يك روز بگذارند و بردارند . و نشانهء برآمدن دندانها ، زوال سبزى رنگ و تب است . بعد از برآمدن دندانها ، او را به علاج مار گزيده درمان كنند .
گزيدگى سگ ديوانه
آنچه از دندان يا ناخن درندگانى چون شير ، گرگ ، سگ و . . . ايجاد مىشود ، در صورت ديوانگى اين حيوانات ، عوارض شديد دارند ؛ و لذا بايد بررسى كرد كه آيا ديوانه بودهاند يا خير ؛ خصوصا در سگ كه اگر ديوانه بودنش نامعلوم است ، جهت اين مقصود ، قطعه نانى را به خون جاى دندانش آلوده كننند و نزد سگ ديگر اندازند ، اگر نخورد معلوم مىشود كه سگ گزنده ديوانه بوده است و گرنه خير . يا قدرى از گردو يا شاه بلوط بكوبند و يك شب بر زخم ضماد نمايند و صبح بردارند و پيش مرغى ريزهريزه كنند ، اگر نخورد ، يا اگر خورد و مرد ، معلوم مىشود كه ديوانه بوده است .
علاج :
بايد محل گزيدگى و جراحت و زخم دندان سگ را شكافت و محجمه را در آنجا چسبانيده و به قوت بادكش كنند تا هرچه خون بايد و تواند برآيد . آن وقت سير كوفته با روغن ، سركه و جاوشير را سائيده و با سركهء مخلوط با زفت حل كرده و يا چغندر و تره تيزك و پياز پخته ضماد كنند .
اگر ابتداى گزيدن سگ باشد ، تا سه روز و بعد از سه روز بايد سه مثقال از هريك از نمك ، زنگار و بذر فراسيون را با دو مثقال نوشادر و چهار مثقال از هريك از قلقديس و عنصل بريانشده و مس سوخته كه همه را كوفته و با سركهء تند بسايند و بر موضع گزيده شده بنهند كه مانع التيام زخم شوند . و قبل از اينكه از آب بترسد « 1 » ، مشغول تنقيهء سوداى محترقه به كمك ادويهء
هامش
( 1 ) . كسى را كه سگ ديوانه او را بگزد ، در آب و آئينه و امثال آن ، صورت حيوانى در -