را نبى يا وصى نبى در جاى خود بايد بگذارد .
در بيان وضع مسجد الحرام
مسجد الحرام از بقاع مشرّفه روى زمين است . يك ركعت نماز آنجا مساوى است به ثواب صد هزار ركعت . در ساير جاهاى مسجد الحرام همان فضايى است كه در حول كعبه با سنگ مفروش و معين است . ابو الوليد ازرقى و امام ابو الحسن ماوردى بصرى روايت كردهاند كه مسجد الحرام تا زمان خليفهء اوّل ديوارى كه محيط باشد نبود . خانهها از اطراف مشرف به مسجد بود . خليفهء ثانى به جهت كثرت جمعيت و عدم وسعت مسجد ، بيوت مشرفهء مسجد را خريده و به مسجد وسعت داد و ديوارى كه كمتر از يك قامت بود به دور مسجد كشيد كه قناديل در آن روشن مىكردند . پس عمر اوّل كسى بود كه ديوار بر مسجد الحرام كشيد .
بعد عثمان و بعد از آن ابن زبير بر وسعت مسجد افزود . پس از اين اشخاص مذكوره ، عبد الملك بن مروان مسجد را تعمير نمود و ديوار آن را برداشته با درخت و چوب مسقف نمود . به مسجد چيزى نيفزود . پس از آن وليد بن عبد الملك به مسجد وسعت داده استوانهها از رخام نصب كرد . پس از آن مهدى عباسى دو بار به زمين آن وسعت داد . اوّل در سال 160 هجرى ، دوم در سال 167 هجرى . و از آن تاريخ تاكنون كسى به مسجد الحرام تغييرى نداده است . انتهى .
وضع مسجد الحرام مربّع مستطيل است و بيت در وسط نيست بلكه به سمت مغرب منحرف است . چهار اطراف مسجد مسقّف و استوانههاى آن همه از سنگ است . استوانههاى آن طولا 35 و عرضا 24 ستون است و فاصلهء اساطين از همديگر پنج ذرع است . مگر در بعضى مواقع كه جزئى مختلف است . مساحت كليهء سطح زمين مسجد تقريبا 21 هزار ذرع مربع مىشود . غير از بيت ، در مسجد چند بناى ديگر هست كه از جمله يك مقام جناب ابراهيم است ، نزديك به باب شيبه .