رونق على شاه مبرور - قدس سرهما - و ميرزا صفا و استاد شيشهگر از متأخرين ، و لكن اخذ طريقتش از كربلائى على اكبر خراسانى بود .
در سال هزار و دويست و نود و سه ( 1293 ) هجرى مطابق سال بيست و نهم از جلوس ميمنت مأنوس حضرت ظل اللهى از اين عالم فانى هجرت فرموده در مزارستان گجيل نزديك به دروازه در طرف چپ راه رو به خارج شهر در زير گنبد چهار ستون سنگى مدفون است و نمازگاه مانندى از سنگ در پيش گنبدش قرار دادهاند كه از براى خستگان اين سبيل محل آسودگى و استراحت باشد . هفتهء گذشته موفق به زيارتش گرديدم . اين رباعى در لوح قبرش نقش شده :
[ 75 ] پيدا چو گهر ز قطرهء آب شديم * آنگاه نهان چو در ناياب شديم
بوديم به خواب در شبستان عدم * بيدار شديم و باز در خواب شديم
در احوالات اوليائى كه به غير از نام در تذكرهها از آنها خبر ندادهاند مولانا عفيف الدين « 1 » :
فرزند ارجمند زين الاسلام . اسم مباركش محمد بن صديق بوده . از جملهء بزرگان دين مبين است . زياده از اين از احوالاتش ننوشتهاند . همينقدر كه آن جناب مرد عزيز الوجودى بوده است .
مولانا محمد نقاش « 2 » :
پسرش كمال الدين اسماعيل مشهور به پهلوان و برادرش صدر الدين . اين پسر و پدر و برادر نزديكى يكديگر به فاصلهاى قليل آسودهاند . آن بزرگواران از اجلهء رؤساى عرفا بودهاند .
مولانا پير حاجى محمد « 3 » :
از اكابر اولياء الله است . هميشه آن بزرگوار مشغول ذكر جلى بوده . گويا از سلسلهء عليهء صفويه است از جهت آنكه ذكر جلى طريقهء اين سلسله است .
هامش
( 1 ) . روضات الجنان ، ص 427 ؛ روضة الاطهار ، ص 122 .
( 2 ) . روضة الاطهار ، ص 122 .
( 3 ) . روضات الجنان ، ص 394 ؛ روضة الاطهار ، ص 123 .