به جلگهء بم جارى است . سيب و انار بم معروف است . نرماشير بلوكى است از بم نهايت آباد و از ابتداى آبادى آن تا انتها دوازده فرسخ الى هجده فرسخ است . به قدر بيست قريه و مزرعه رعيتنشين دارد و از جملهء زراعات آن شلتوك و حنا و رنگ است .
از امور و وقايع تاريخى متعلق به بم اين است كه وقت غلبهء سپاه شهريار عظيم الاقتدار آقا محمد شاه طاب الله ثراه بر كرمان ، لطفعلى خان زند با جهانگير خان سيستانى و يك نفر ديگر به جانب بم فرار كردند .
جهانگير خان از كمال اضطراب با او نتوانست همراهى كند . به طريق ديگر افتاد . لطفعلى خان از كرمان تا بم چهل فرسنگ را يك شبانهروزه طى نمود هنگام عصر به دروازهء بم رسيد . محمد على خان برادر جهانگير خان سيستانى خدمت لطفعلى خان آمده از حال برادر استفسار كرد . گفت از قفا مىآيد . تا سه روز انتظار او را كشيدند و از او اثرى به ظهور نرسيد . چنان پنداشتند كه گرفتار لشكر حضرت شهريار قاجار شده .
لهذا صلاح در اين ديدند كه لطفعلى خان را گرفته به ملازمان آستان پادشاهى بسپارند و اين خدمت موجب خلاصى جهانگير خان و ظهور خدمت و انقياد اهالى بم و سيستان شود . لهذا دور او را گرفتند . اسب سوارى لطفعلى خان موسوم به غران به او نزديك بود . به قصد فرار عزم ركوب كرد . كسانى كه دور او را گرفته بودند ملتفت شده اسب او را پى و چند زخم به او زدند و او را دستگير نمودند و بريدى به حضرت شهريار كامكار فرستاده اظهار خلوص خود را كردند . برحسب امر آن شهريار مبرور ، محمد على خان قاجار به آوردن لطفعلى خان مأمور شد . مقارن اين حال ، جهانگير خان به بم رسيد و جز تمكين چارهاى نديد .
بالجمله لطفعلى خان را به حضور پادشاه آوردند . گويند در آنحال نظر به مخذول و مغلول بودن خود اين بيت همى خواند :
ما نداريم از قضاى حق گله * عار نايد شير را از سلسله
پس از شرفيابى به حضور ، مكفوف البصر گرديد و در زاويهاى محبوس شد . پس از آن او را به طهران فرستادند . بعد از چندى به ميرزا - محمد خان قاجار حكم و اشاره به قتلش رفت و در امامزاده زيد به خاكش سپردند . بعضى ديگر نوشتهاند لطفعلى خان زند در قلعهء بم متحصن شد و قشون شاه جلالت دستگاه آقا محمد شاه بم را مفتوح نموده لطفعلى خان