كوششى كرده امّا پى نبرده . بعضى مورخين مانند ابو الفضل ( آئين اكبرى ، ص 556 ) بندر ديبل يا ديول را با شهر تهته اشتباه كرده ، و بعضى مانند مير معصوم بكّرى ( تاريخ سند ، ص 6 ، س 7 - 8 ) آن را بندر تهته يا لاهرى بندر خواندهاند . على الأقلّ بندر ديبل از شهر تهته بكلّى جداگانه بوده است چنان كه مير معصوم تصريح نموده . نيز از تاريخ طاهرى و تحفة الكرام اين حقيقت روشن مىشود . تاريخ طاهرى كه از تحفة الكرام اقدم است در وصف لاهرى بندر گويد ( ص 157 ، مخطوطه محمد حنيف صديقى ) :
« ما بين شهر تهته و بندر چه ترى [ چه ] خشكى دو روزه راهست ، و از آنجا درياى شور يك منزل است . امّا ناله باريك كه آن را به زبان تهته نارقى نامند برآمده زير بندر مذكور مىرسد ، تخمينا بعرض بعضى جاده طناب و بعضى بيش [ و ] عمقش از اندازه پاياب . در ميان بحر سوى ميانى [ سون ميانى ؟ ] نام ديگر آبادانى نيست » .
ازين معلوم مىشود كه لاهرى بندر از شهر تهته خيلى دور بوده و نيز بمرور ايام درياى شور [ يعنى بحر عمان يا بحر عربى ] از وى يك منزل دور شده بود . و اگر « سوى ميانى » تحريف « سون ميانى » است ، چنان كه گمان قويست ، بايد لاهرى بندر نزديك سرحد سند و كيچ مكران بوده باشد ، و اين نيز دليل است بر يك بودن لاهرى بندر و ديبل .
و صاحب تحفة الكرام ( چاپ بمبئى ج 3 ، ص 199 ) در بيان سادات مازندرانى گويد كه :
« اول ايشان سيد بدر الدين بعد نقل از مازندران به زيارت عتبات عاليات مشرف شده در سال نهصد و شصت و هفت به راه درياى عمان وارد بندر ديول و متوجّه توطن تهته شد . چون بقريه هاله واقعه ساكوره رسيد . . . رحل اقامت دوام آنجا بيفكند » .
فتحنامه سند ( چچ نامه ) ( فارسى ) — صفحة 253
مساهمون: عمر بن محمد داود پوته
ص٢٥٣