مشك خون منجمديست كه در ناف نوعى از آهو در بلاد چين بدست ميآيد ، در طبيعت گرم و خشك ، مفيد حال سردمزاجها .
خوردن تا يك نخود مشك خالص اعضاء رئيسه را تقويت كرده حرارت غريزى را بالا برده ، اعضاء و اندام ظاهر و باطن را نيرو ميدهد .
خوردن مشك فكر و حواس را يارى كرده ، دل و دماغ و باء و كمر را قوت ميدهد .
مشك بندآورنده و مسدد كه موجب قبض و بستگى مزاج اسهالى مىباشد .
خوردن مشك رفع ضعف دل و سودا و غش و ضرر داروهاى سمى و مسهلات و سموم مىكند .
خوردن مشك غم و اندوه را زايل كرده ، وحشت و خفقان و ماليخوليا و سستى و از كارافتادگى عضو و فالج و لقوه و رعشه و بلادت و فراموشى و باد معده را رفع مىكند .
مشك رنگ رخسار را نيكو ساخته ، قوه داروها را بعمق بدن رسانيده و در كشيدنش به چشم اثر مفيد خود را بطبقات بالاى چشم مىرساند .
برداشتن مشك كمك به بارگيرى زن كرده ، ماليدنش به بدن سكته و جميع امراض سرد دماغى را رفع مىكند .
ماليدن مشك با روغن بادام بر بالاى دماغ و بوئيدن آن منع نزله و جلوگيرى از سردرد سرد مىكند .
ماليدن مشك با روغن گل شببو « كه گل شببو را جوشانده صاف كنند و با روغن كنجد بجوشانند تا آب تمام شده روغن بماند » بر اهليل باعث تقويت آن شده در تحريك و باء بيعديل مىباشد .
سرمهء او كه سائيده به چشم كشند رفع تاريكى و سفيدى و آبريزش و ناخنه و دانه ( سندهسلام ، يا گلمژه ) مىكند .
مشك خوب آنست كه چون وسيله سوزن ، نخ از يكطرف جلد آن داخل
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 447
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٤٤٧