كه لب پر محكم مستقيم علامت ثبات و استحكام و لب آويخته شل غيرمستقيم نشانهء عدم استحكام و ثبات و سستى اراده مىباشد .
دهان باز يا نيمهباز علامت دهانلقى و حماقت و گولخورى و اينكه صاحب چنين دهانى سرّ نگهدار نبوده چهبسا كه سخنچينى و ياوهگويى و پرحرفى نيز همراه آن بوده باشد . همچنين دهان گشاد و باز عدم تعمق در سخن گفتن صاحبش را معلوم مىدارد و اينكه از اين جهت زياد اسباب پشيمانى و ندامت خود را فراهم مىسازد و اما از طرفى نيز گاهى ممكن است كه صاحب چنين دهان داراى حنجره و حلقوم مستعد براى آوازخوانى بوده چنانچه دنبال كند از آوازخوانان مشهور گشته از اين راه به ترقياتى نائل بيايد ، اما قابل اعتماد در سرپوشى و رازدارى نمىباشد .
دهان تنگ بسته علامت رازدارى و كمگويى و هرچه دهان بستهتر و لبها فشردهتر باشد سرّ نگهداريش زيادتر و در اين خصوص قابل اعتمادتر مىباشد و اينكه صاحب چنين لبى در سخن گفتن قبلا اطراف و جوانب آن را نگريسته و در افشاى اسرار اشخاص خوددار مگر نفع خصوصى در آن ملاحظه نمايد و در اين قسمت بهترين دهان ، دهان متوسط معتدل الحالت مىباشد .
لب بسته علامت اراده و تصميم و لب باز بىارادگى مىباشد . لب كلفت شهوتپرستى و دنياپرستى و لذتجويى و لب نازك نشان تصميم و استقامت و قساوت بوده ، لبهاى پر حكايت از عشق به خوبى و چيزهاى خوب و ميل به زندگى راحت و آسايش و آزادى مىكند و اينكه صاحب چنين لبى منافع خود را بر منافع و سود ديگران ترجيح مىدهد ، لب تورفته تلخى و تندخويى و سردى و سنگدلى و لب و دهان پر سنگين ، متعلق به افراد خودخواه ، خودپسند و اينكه چنين كسى در كارها و گفتار همواره خود را برتر از ديگران دانسته از علم و دانستههاى مردم به سود خود تبليغ مىكند . غالبا چنين لب و دهان متعلق به خبرنگاران و روزنامهنگاران و كسانى كه آثار و افكار ديگران را به نحوى ربوده بنام خود منتشر مىكنند مىباشد .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 608
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٦٠٨