كردهاند و زابج نويسند » .
( محمد بن نجيب بكران . جهاننامه . تصحيح امين رياحى . تهران 1342 . ص 40 ) محققين اروپائى بنوبه خود آن را تحريف
Sri Vijaya
ناحيهاى در سومطره كه در گذشته مركز امپراطورى مقتدرى بوده است ميدانند ( انسيكلپدى اسلام . مقاله
( Zabag
) . و همچنين سيابجه را كه بگفته بلازرى ( فتوح البلان . ترجمه فارسى . تهران 1346 . ص 236 ) پيش از اسلام در سواحل خليجفارس مىزيستند و در ناوگان ايران خدمت ميكردند اهل جاوه دانستهاند .
( انسيكلپدى اسلام . مقاله
( Sayabij
شمارهء 90
« جس »
( Jas )
- « جست »
( Jast )
و « جستا »
( Jasta )
در هندى بمعنى « آلياژ قلع و سرب »
( Pewter )
است ( فربس فرهنگ هندوستانى - انگليسى ) ولى ظاهرا منظور از « جس » فلز روى مىباشد كه به احتمال قوى نزد كيمياگران ايران به « خارصينبى » مشهور بود . ( زكرياى رازى . كتاب الاسرار . چاپ دانشگاه تهران 1349 )
مندلسلو بنوبه خود مىنويسد كه در ژاپن انواع فلزات مثل طلا ، نقره ، مس ، قلع ، روى ، آهن و سرب يافت مىشود . ( كتاب ياد شده . ص 200 )
بايد اضافه نمود كه پرتغاليها كشور ژاپن را به علت توليد نقره اعلا و فراوان آنكه هر سال مقدار زيادى به چين صادر ميكردند
« Argentarias »
مىناميدند .
( تشرا - كتاب ياد شده . ص 10 )
شمارهء 91
مؤلف سفينه امپراطور را با شگون ( سپهبد
( Shogun
اشتباه كرده و آنچه درباره « پادشاه » مىنويسد مربوط به شگون مىباشد . از سال 1086 ميلادى كه « دوران گوشهنشينى »
( In Sei )
سلاطين ژاپن شروع گرديد قدرت به دست اسپهبدان افتاد و اگرچه شگون توسط امپراطور منصوب ميشد ولى كليه قدرت حكومت در دست شگون قرار داشت و عملا امپراطور در قصر خود زندانى بود . و كليه اعمال امپراطور با كمال دقت تحت مراقبت عمال شگون قرار داشت و از طرف او حقوق سالانهاى برابر عايدى يكى از اشراف شهرستانى
( Daimyo )
براى مخارج امپراطور پرداخت ميگرديد و هرگونه تماسى با بزرگان كشور بدون اجازه شگون براى او ممنوع بود . ضمنا مأمورين عاليرتبه حكومت نظامى مراقبت ميكردند تا اين تماس بحداقل تقليل يابد . امپراطور و درباريان فقط مىتوانستند به امور ادبى و هنرى سرگرم باشند .
پس از اينكه « ئياسو »
( Ieyasu )
در سال 1603 شگون گرديد مقر حكومت نظامى خود را به شهر يدو
( Yedo )
توكيو فعلى كه مركز قدرت خاندان وى تكوگاوا
Tokugawa