شمارهء 26
شهر
Hamsavati
كه بعدها پيگو نام گرفت در سال 825 ميلادى توسط تهمل
( Thamala )
عنوان اولين پايتخت هندوان تلنگ بنا گرديد و تا قرن هيجدهم ميلادى سلاطين نسبتا مقتدرى در آنجا حكومت ميكردند ولى در 1757 در نتيجه جنگى با مؤسس سلسله سلاطين برمه
Alaung Paya
با خاك يكسان گرديد . كمى بعد شهر جديد فعلى در مجاورت شهر قديمى برپاخاست . خرابههاى حصار پيگو باستانى كه در حدود 40 پا ضخامت داشته هنوز نمايان است . مقدسترين معبد بودائى بنام
( Shwe - maw - daw )
كه حدود 100 متر بلندى دارد در اين شهر واقع شده و زيارتگاه مشهورى مىباشد .
ايرانيان از ديرزمان با شهر پيگو آشنا بودند و به شبهجزيره مالزى و كشور برمه رفت و آمد ميكردند .
در كتاب روضه الطاهرين كه بعد از سال 945 ه و احتمالا در ابتداى سلطنت شاه عباس كبير نوشته شده است شرح مفصلى به اين شهر اختصاص يافته است .
( ر ك . روضه الطاهرين يا تاريخ طاهرى تاليف محمد طاهر عماد الدين . نسخه خطى كتابخانه بدلين . عكس كتابخانه مركزى - دانشگاه تهران ) .
سياح و تاجر فرانسوى تاورنيه كه در سال 1667 كه از ايران به هندوستان سفر مىكرده مىنويسد كه با او جوانى اهل جلفا پسر خواجه پطروس همسفر بود « كه براى وصول مطالبات پدرش به پيگو ميرفت » و در آنجا نيز وفات يافت .
( سفرنامه تاورنيه . ترجمه فارسى - ابو تراب نورى . اصفهان . 1336 - كتاب چهارم ص 407 ) .
بنوبه خود عبد اللطيف شوشترى نيز در تحفه العالم درباره اوضاع شهر پيگو در ابتداء قرن 19 ميلادى مطالبى نوشته كه بسيار قابل توجه مىباشد .
( تحفه العالم ( شوشترى ) نسخه خطى كتابخانه مركزى دانشگاه تهران ) .
شمارهء 27
پس از سقوط سلسله تانگ
Tang
( 618 - 907 م ) در جريان اغتشاشاتى كه بوقوع پيوست و چين دچار ملوك الطوايفى گرديد قبيلهاى از نژاد مغول بنام
Kitan
( خطا يا ختا ) كه در جنوب شرقى مغولستان سكنى داشتند نواحى جنوب منچورى و شمال رودخانه زرد را به تصرف خود درآوردند و در سال 938 شهر پكن فعلى را كه در آن زمان
Yu - Chao
نام داشت اشغال و آن را
Nan King
( پايتخت جنوبى ) نام گذارده و مقر حكومت خود قرار دادند و سلسله
Liao
( 916 - 1119 م ) را تشكيل دادند و باوجوديكه سلاطين سلسله سونگ
Sung
( 960 -